ആകാശജാലകത്തിനരികെ

ലോകം പൂട്ടിവെക്കാൻ മറന്നുപോയ ഏതോ ഒരു രഹസ്യ കവാടത്തിലൂടെയെന്നപോലെ, വിമാനത്തിന്റെ ആ ചെറിയ വട്ട ജാലകത്തോട് ചേർന്നിരിക്കുകയാണ് എന്റെ മകൻ.

കുട്ടികൾ വിമാനത്തിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്ന ആ രീതിയിൽ എന്തോ ഒരു വിശുദ്ധിയുണ്ട്. മുതിർന്നവരുടെ ബഹളമയമായ കൗതുകമല്ല അത്. കണ്ടതിനെയൊന്നും പിടിച്ചുവെക്കാനോ, വിശദീകരിക്കാനോ, അതൊരു തെളിവായി മാറ്റാനോ അവർ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അവൻ അവിടെ വെറുതെ ഇരിക്കുകയാണ്… വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞ്, യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ആകാശത്തെ തന്നിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട്.

ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഈ ക്യാബിൻ ഒരു ചെറിയ യന്ത്രലോകമാണ്. പ്ലാസ്റ്റിക് അരികുകൾ, വിനോദിപ്പിക്കാൻ അറിയാവുന്ന സ്ക്രീനുകൾ, കൃത്യമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ. എല്ലാം നിയന്ത്രിതവും പ്രവചിക്കാവുന്നതുമാണ്. എന്നാൽ അവന്റെ നോട്ടം ഈ കൃത്രിമത്വങ്ങളെ വകവെക്കുന്നില്ല. മെരുക്കാൻ കഴിയാത്ത, ആ പഴക്കമേറിയ ഒരേയൊരു സത്യത്തിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തുന്നു: ആ തുറന്ന ആകാശത്തിലേക്ക്.

ഇതാണ് എന്നെ സ്പർശിക്കുന്നത്.

മുതിർന്നവർ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉള്ളിൽ ചെറിയ അറകൾ പണിയാൻ ചെലവഴിക്കുന്നു എന്ന് ഞാനപ്പോൾ ഓർത്തുപോകുന്നു. നമ്മൾ ദിനചര്യകളും അതിരുകളും തന്ത്രങ്ങളും മെനയുന്നു. കൃത്യമായ അളവുകോലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങാനും, വരകൾക്കുള്ളിൽ നിൽക്കാനും നമ്മൾ പഠിക്കുന്നു. കാലക്രമേണ, നമ്മുടെ അത്ഭുതങ്ങൾ പോലും സമയക്രമത്തിലാകുന്നു. മീറ്റിംഗുകൾക്കിടയിലെ ചെറിയ ഇടവേളകളിൽ മാത്രമായി നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങൾ ചുരുങ്ങുന്നു.

എന്നാൽ എന്റെ മകൻ ഇതൊന്നും പഠിച്ചിട്ടില്ല. സമയപരിധികളുടെ (Deadlines) ഭാരം അവനറിയില്ല. മുതിർന്നവരുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന നിശബ്ദമായ വിട്ടുവീഴ്ചകളെക്കുറിച്ച് അവനറിയില്ല. ചുണ്ടുകൾ ചലിപ്പിക്കാതെ മുതിർന്നവർ സംസാരിക്കുന്ന ആധിയുടെ ഭാഷ അവനറിയില്ല. “ഇതുകൊണ്ട് എനിക്കെന്ത് ഗുണം?” എന്ന് ഓരോ കാഴ്ച്ചയിലും ലാഭം തിരയുന്ന ശീലം അവനില്ല.

അവൻ വെറുതെ നോക്കുക മാത്രമാണ്.

ആ നോട്ടത്തിലൂടെ, ഞാൻ എപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു വലിയ സത്യം അവൻ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: ഈ ലോകം പരിഹരിക്കാനുള്ള ഒരു സമസ്യയല്ല, മറിച്ച് അനുഭവിച്ചറിയേണ്ട ഒരു സാന്നിധ്യമാണെന്ന്.

അവനെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ജാലകം വെറുമൊരു ചില്ല് കഷ്ണമല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോകുന്നു. അതൊരു അതിർത്തിയാണ്. രാജ്യങ്ങളെ വേർതിരിക്കുന്ന അതിർത്തിയല്ല, മറിച്ച് രണ്ട് അവസ്ഥകളെ വേർതിരിക്കുന്ന ഒന്ന്. ഒരു വശത്ത്, തുറന്ന ലോകത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി. മറുവശത്ത്, ആ തുറന്ന ലോകത്തെപ്പോലും പദ്ധതികളിലേക്കും മുൻകരുതലുകളിലേക്കും ചുരുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛൻ.

ആ ജാലകം എനിക്കൊരു കണ്ണാടി കൂടിയാണ്. എന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ പല യാത്രപറയലുകളെയും ഞാനതിൽ കാണുന്നു. തിരിച്ചറിയും മുമ്പേ കൈവിട്ടുപോയ കുട്ടിക്കാലം… സമയം നമുക്കായി കാത്തുനിൽക്കുമെന്ന് കരുതി പിരിഞ്ഞുപോയ സൗഹൃദങ്ങൾ… തിരിച്ചുവരുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകി യാത്രപറഞ്ഞ, എന്നാൽ ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെ മടങ്ങിയെത്താൻ കഴിയാത്ത ഇടങ്ങൾ…

ഒരുപക്ഷേ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്നത് ഇതാവാം; അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല ചലിപ്പിക്കുന്നത്, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഹൃദയം പലപ്പോഴും തെറ്റായ സമയമേഖലകളിലാണ് (Time zones) ജീവിക്കുന്നതെന്ന് അത് നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ എന്റെ മകൻ, വർത്തമാനകാലത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്. വാഗ്ദാനങ്ങളോ, വേലിക്കെട്ടുകളോ, അടയാളങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ആകാശത്തേക്ക് അവൻ നോക്കുന്നു. അതിരുകളില്ലാത്ത ആ സൗന്ദര്യത്തെ അവൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ആകാശം ചുരുങ്ങി തനിക്ക് പാകമാകണമെന്ന് അവൻ വാശിപിടിക്കുന്നില്ല. അത് ഉപയോഗപ്രദമാകണമെന്ന് അവൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അതിന്റെ വിശാലതയെ അവൻ അപ്പാടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

എനിക്കതിനോട് അസൂയ തോന്നുന്നു. എനിക്കതും ആവശ്യമാണ്.

കാരണം, എല്ലാം ശരിയായിരിക്കുമ്പോഴും മുതിർന്നവർ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദ ഭയമുണ്ട്. പിടിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും വേഗത്തിൽ ജീവിതം കൈവിട്ടുപോകുന്നുവെന്ന ഭയം. നമ്മുടെ കുട്ടികൾ നമ്മളറിയാതെ വളരുന്നുവെന്ന ഭയം. എന്നെങ്കിലും, അവരുടെ ശബ്ദത്തിന് കനംവെക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കൈകൾ നമ്മുടേതിനേക്കാൾ വലുതാകുമ്പോൾ, നമ്മെ വിട്ടുപോകാറായെന്ന് ആ വാതിലുകൾ നമ്മോട് പറയും.

സീറ്റിന് മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിവെച്ച അവന്റെ കാലുകൾ, അവന് പാകമല്ലാത്ത ആ വലിയ ഷൂസുകൾ… എല്ലാം ഭാവിക്കുവേണ്ടി അവന്റെ ശരീരം ഇപ്പോഴേ തയ്യാറെടുക്കുകയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. വരാനിരിക്കുന്നതിനെ ഓർത്ത് സങ്കടമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹം എത്ര വേഗമാണ് മാറുന്നതെന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോകുന്നു. അതൊരു സംരക്ഷണമായി തുടങ്ങുന്നു, പിന്നെ വഴികാട്ടിയാകുന്നു, ഒടുവിൽ ദൂരെ നിന്നുള്ള ഒരു അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു.

എന്റെ എല്ലാ അപൂർണ്ണതകളോടും കൂടിയുള്ള ഈ രക്ഷാകർത്തൃത്വം എന്നത് ഒരേ സമയം ചേർത്തുപിടിക്കലിന്റെയും വിട്ടുകൊടുക്കലിന്റെയും ഒരു കലയാണ്.

അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ കാഴ്ച എന്നെ ഇത്രമേൽ നോവിക്കുന്നത്. ഇത് മേഘങ്ങളെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന എന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല. എന്റെ സാമീപ്യമില്ലാതെ അവൻ ഈ ലോകത്തേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരു ദിവസത്തെ എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴേ പരിശീലിക്കുകയാണ്. അന്ന് അവൻ യാത്രയിലായിരിക്കും, ഞാൻ താഴെ നിന്ന് കൈവീശുന്ന ഒരാളും.

പക്ഷേ ആ വേദനയ്ക്കടിയിലും ശാന്തമായ മറ്റൊന്ന് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു. നന്ദി… അവന്റെ ഈ ബാല്യം കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നതിന്. പുറത്ത് ലോകം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ ശ്വാസതാളം കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് അടുത്തുതന്നെയുണ്ട് എന്നതിന്. സൗന്ദര്യത്തെ സംശയിക്കാൻ ഇതുവരെ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പഠിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്.

പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൻ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ ഒന്നുമില്ലായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം. മുതിർന്നവരാകുമ്പോൾ നമ്മൾ മറന്നുപോകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധിയും അതുതന്നെയാവാം: കാരണങ്ങൾ തേടാതെ തന്നെ, മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുക എന്നത്.

ആകാശം ഈ യാത്രയെ ഓർക്കണമെന്നില്ല. മേഘങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ സൂക്ഷിക്കില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ഇത് ഓർമ്മിക്കും. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ ആ ചെറിയ മുഖം. ഒരു സീറ്റ് ബെൽറ്റിനുള്ളിലും അത്ഭുതം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാമെന്നത്. ഒരു സാധാരണ ജനാലയെ, സത്യത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാക്കി മാറ്റാൻ ഒരു കുട്ടിക്ക് കഴിയുമെന്നത്.

വിമാനം മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ഒരു വാക്ക് നൽകുന്നു. ഇത്തരം നിമിഷങ്ങളെ തിരക്കിട്ട് മറികടക്കില്ലെന്ന്. അവന്റെ ആ അത്ഭുതം, തളർന്ന എന്റെ മുതിർന്ന മനസ്സിനെ പഠിപ്പിക്കട്ടെ എന്ന്. ജനാലകളില്ലാത്തപ്പോൾ പോലും, ഇടയ്ക്കിടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമെന്ന്.

കാരണം ചിലപ്പോൾ, നമ്മൾ പിന്നിടുന്ന ദൂരങ്ങളല്ല ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര. മറിച്ച്, അത്ഭുതപ്പെടാൻ ഇനിയും മറക്കാത്ത ആ പഴയ നോട്ടത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ മടക്കയാത്രയാണ്.