Tag: thoughts

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അതുൽ ഗവാണ്ടെയുടെ ‘ബീയിങ് മോർട്ടൽ’ വായിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ചില പുസ്തകങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ നമ്മൾ താഴെ വെക്കും. അവ മടുപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല മറിച്ച് അവ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ വല്ലാതെ സ്പർശിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിലൊരു ഭാഗത്ത് മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന രോഗികളോട് ഒരു ഡോക്ടർ ചോദിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒരു ദിവസം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്? എന്ത് നഷ്ടപ്പെടുമെന്നാണ് നിങ്ങൾ ഏറ്റവും ഭയക്കുന്നത്? വളരെ ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ആരും അവരോട് ഇതുവരെ അങ്ങനെയൊന്നും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ പക്കൽ ഉത്തരങ്ങൾ തയ്യാറായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും അതൊന്ന് ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി മനസ്സൊന്നു തുറക്കാൻ വേണ്ടി അവർ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ ആ പുസ്തകം മടക്കിവെച്ചു. കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് എനിക്കത് തുറക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. അവരോടൊന്നും ഞാനിതുവരെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കവരോട് സ്നേഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. ഇനിയും ഒരുപാട് സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന തോന്നൽ കൊണ്ടാണ്. തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു വൈകുന്നേരത്ത് യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് വലിയൊരു ഭാരമായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിന്റെ ശാന്തതയെ അത് കെടുത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

അവിടെയാണ് എനിക്ക് തെറ്റിയത്. അനുയോജ്യമായ ഒരു സമയത്തിനായി നാം എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുകയാണ്.

എന്നാൽ അങ്ങനെ ഒരു സമയം ഒരിക്കലും വരില്ല. ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ സമയമായെന്ന് ജീവിതം നമ്മോട് വിളിച്ചുപറയാറില്ല. അത് അതിന്റെ പാട്ടിന് പോകും. നമ്മളും അതിനൊപ്പം ഒഴുകും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവരാൻ പാകത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഒരു വാതിൽ തുറന്നുതരുന്നതും കാത്ത് അങ്ങനെ കിടക്കും. മിക്കവാറും ആരും ആ വാതിൽ തുറക്കാറില്ല.

എനിക്ക് ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് പോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിനോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും. യഥാർത്ഥ സത്യം തുറന്നുപറയുന്നത് എന്നെ പൂർണ്ണമായും അനാവരണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. വളരെ ലോലമായ ഒരു സ്ഫടികപാത്രം മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് അവരത് സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുമോ അതോ താഴെയിടുമോ എന്ന് നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയുണ്ടല്ലോ. ആ പേടി കാരണം നമ്മളിൽ പലരും വർഷങ്ങളോളം പലതും പറയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കും.

അങ്ങനെ നമ്മൾ പകുതി മാത്രം പറയുന്ന ഒരു ഭാഷ ശീലിക്കും. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് പേടിയാണ് എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം ഞാൻ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന് നമ്മൾ പറയും. ഇതെന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയേണ്ടിടത്ത് കുഴപ്പമില്ല എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മൾ അഭിനയിക്കും. ഈ അഭിനയം നമ്മൾ പോലുമറിയാതെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകും. എന്നിട്ട് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവർ പോലും നമ്മെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് നാം ഒരു ദിവസം സങ്കടപ്പെടും. സത്യത്തിൽ അവർ നമ്മെ കാണാതിരിക്കുന്നതല്ല. നാം അവർക്ക് മുന്നിൽ എന്താണോ കാണിച്ചുകൊടുത്തത് അത് മാത്രമാണ് അവർ കണ്ടത്.

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നത് അപകടമാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ പലതും വിഴുങ്ങി. ഉള്ളിലെ സ്നേഹം തുറന്നുപറയാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം മനോഹരമായ പല ബന്ധങ്ങളും പതിയെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്. അതൊന്നും അപ്പൊൾ നാം തിരിച്ചറിയില്ല. അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് നാം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് നമ്മൾ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കും. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ അതൊരു പേടിയായിരുന്നു.

ആ പേടി എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ഉള്ളിലെ സത്യം പുറത്തുപറയുമ്പോൾ അതൊരു യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുന്നു. അത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം അത് ഭദ്രമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അത് തിരുത്താം. എന്നാൽ അത് പുറത്തുവന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് അതിൽ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ല.

എന്നാൽ പതിയെയാണെങ്കിലും ഞാൻ മറ്റൊരു സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. ഒന്നും പറയാതിരിക്കുന്നതിനും വലിയൊരു വില കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതൊരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആയിരിക്കില്ല വരുന്നത്. വീടിന്റെ മൂലകളിൽ പൊടി വന്നടിയുന്നതുപോലെ അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടും. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു പ്രത്യേക കോണിൽ നിന്ന് വെളിച്ചം വീഴുമ്പോഴാണ് എത്രത്തോളം പൊടിയാണ് അവിടെ നിറഞ്ഞതെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുക.

തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് എത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു എന്ന് ഒരിക്കൽപ്പോലും അറിയാതെയാണ് പലരും ഈ ലോകത്തുനിന്ന് വിടപറയുന്നത്. ആർക്കും അവരോട് സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സമയമുള്ളപ്പോൾ ആരും അത് പറയാത്തതുകൊണ്ടാണ്. പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴോ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴോ വെറുതെ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴോ ഒക്കെ പറയാമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ. അത്തരം നിസ്സാരമായ നിമിഷങ്ങളിലാണ് നാം സ്നേഹം പറയേണ്ടത്. അല്ലാതെ വലിയ നാടകീയമായ മുഹൂർത്തങ്ങളിലല്ല. കാലങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴാണ് ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളുടെ വില നാം തിരിച്ചറിയുക.

എനിക്ക് ഇനിയൊന്നും അങ്ങനെ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഠിക്കേണ്ടതില്ല.

വൈകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഈ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് എന്റെ സ്നേഹം തുറന്നുപറയാൻ ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഒരു യാത്രയയപ്പിന്റെ വേളയിലല്ലാതെ തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒരാളോട് നിങ്ങൾ എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര മനോഹരമാണ്. നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവർ അതറിയണം.

എനിക്കിതിപ്പോഴും പൂർണ്ണമായും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാനിപ്പോഴും പല വാക്കുകളും വിഴുങ്ങാറുണ്ട്. സത്യം പറയുന്നതിനേക്കാൾ എന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിനാണ് ഞാനിപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകുന്നത്. പറയാനുള്ളത് വളച്ചുചുറ്റി പറഞ്ഞിട്ട് അവർ എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചെടുക്കുമെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും വെറുതെ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.

പക്ഷേ മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ചിന്ത തന്നെയാണ് വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം.

പുസ്തകത്തിലെ ആ രോഗികളോട് അവർക്കാവശ്യമുള്ളത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്കൊരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അവർക്കത് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. ആരും അവരോടത് ചോദിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം.

ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതും കാത്ത് എനിക്കിനി നിൽക്കേണ്ടതില്ല.

ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്‌കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്.

നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സിന് ഒരു സുഖപ്പെടലുണ്ടാകാറുണ്ട്—അതിലേക്ക് നമ്മൾ അനാവശ്യമായി ഇടപെടാതിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണത്. എന്നാൽ ആ ശാന്തമായ മനോഹാരിതയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറില്ല.

ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും കൃത്യമായ സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ തീർക്കേണ്ട പ്രോജക്റ്റുകളെപ്പോലെ കാണാനാണ് നമ്മൾ ശീലിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിഷമമോ, പഴയൊരു സങ്കടമോ, അല്ലെങ്കിൽ നീണ്ടൊരു കാലത്തെ തളർച്ചയോ തോന്നുമ്പോൾ, അതിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നിയന്ത്രിക്കാനാണ് നമ്മൾ ആദ്യം ശ്രമിക്കുന്നത്. അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടാനും, പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും നമ്മൾ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു. മനസ്സിന്റെ മുറിവുകളെ ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ തകരാറുപോലെ കണ്ട്, കയ്യിൽ ആയുധങ്ങളുമായി നമ്മൾ ഓടുകയാണ്—എങ്ങനെയെങ്കിലും പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി വീണ്ടും സജീവമാകാൻ വേണ്ടി മാത്രം.

എന്നാൽ നമ്മുടെ പദ്ധതികൾക്കോ കലണ്ടറുകൾക്കോ വഴങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല നമ്മുടെ ഹൃദയം; അതിന് അതിന്റേതായ ആവർത്തനങ്ങളും കാറ്റിന്റെ ദിശകളുമുണ്ട്.

നമ്മുടെ വിരലിൽ ഒരു ചെറിയ മുറിവുണ്ടാകുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കാറുള്ളത് എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. അവിടെ പുതിയ കോശങ്ങൾ വന്ന് നിറയാൻ നമ്മൾ ഉത്തരവിടുകയോ, നമ്മുടെ മനക്കരുത്ത് കൊണ്ട് ആ തൊലി കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. നമ്മൾ ആ മുറിവ് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നു, അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; പിന്നീട്, ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ആ മുറിവ് എങ്ങനെ ഉണക്കണമെന്ന് പണ്ടേ അറിയാവുന്ന നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ വലിയ ബുദ്ധിയിലേക്ക് നമ്മൾ അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. സുഖപ്പെടുക എന്നത് നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ല; മറിച്ച് നമ്മൾ അതിനായി അൽപ്പം ഇടം നൽകുമ്പോൾ മാത്രം തനിയെ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയയാണ്.

നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ പ്രതിസന്ധികളോട് നമ്മൾ പോരാടുന്നത് നിർത്തുമ്പോഴും ഇതേ മനോഹരമായ മാന്ത്രികതയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തളർച്ചയെയും തകർന്ന കഷണങ്ങളെയും നോക്കി, “ഇന്നത്തേക്ക് മാത്രം ഞാനിതിനെ നന്നാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല” എന്ന് തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ ഭാരക്കുറവുണ്ട്. ആ കഠിനമായ ദിവസത്തെ നിർബന്ധപൂർവ്വം ഒരു നല്ല ദിവസമാക്കി മാറ്റാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. തളർന്നുപോയതിൽ നമ്മൾ ആരോടും മാപ്പ് പറയേണ്ടതുമില്ല, മറ്റുള്ളവരുടെ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം ഓടാൻ കഴിയാത്തതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നേണ്ടതുമില്ല.

പലപ്പോഴും നമ്മുടെ വളർച്ച സംഭവിക്കുന്നത് തികച്ചും നിശബ്ദമായിരിക്കുമ്പോഴാണ്. തണുപ്പുകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഒരു കാടുപോലെയാണത്—പുറമെ നോക്കുമ്പോൾ ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ്, തികച്ചും ശാന്തമായി, ഒന്നും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാത്തതുപോലെ തോന്നും. എന്നാൽ അതിനടിയിൽ, ആരും കാണാതെ, ഒരു വലിയ പുനർജനിക്കായി പ്രകൃതി ഒരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കും.

നമ്മുടെ ചിന്തകളുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പതുക്കെ മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മെത്തന്നെ വീണ്ടെടുക്കാൻ നമ്മൾ തനിയെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും. കടലിലെ തിരമാലകളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും മണ്ണിലെ വിത്തുകളെ മുളപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ സർവ്വശക്തൻ തന്നെയാണ്, നിങ്ങളുടെ നിശബ്ദമായ തണുപ്പുകാലങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സുഖപ്പെടൽ നിങ്ങളുടെ മാത്രം ശ്രമങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചല്ല ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് എത്ര വലിയ ആശ്വാസമാണ്! കുറച്ചുദൂരത്തേക്ക് എല്ലാ ഭാരങ്ങളും ഇറക്കിവെച്ച് ആ യാത്രയിലെ ഒരു യാത്രികൻ മാത്രമാകാൻ നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ആ കൈകൾക്ക് നിങ്ങളെ എങ്ങനെ കൂട്ടിച്ചേർക്കണമെന്നും നന്നായി അറിയാം, ഒപ്പം ആ വെളിച്ചം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പതുക്കെ വഴിമാറി വരുന്നുണ്ടെന്ന ഉറപ്പിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിശ്രമിക്കാം.

ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്‌കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്.

ഇന്റർനെറ്റിൽ ഏറെ പ്രശസ്തമായ ഒന്നാണ് ഒരു മെക്സിക്കൻ മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയുടെ ഈ കഥ. ജീവിതത്തോടുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു സന്ദേശമാണ് ഇതിലുള്ളത്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു ഓൺലൈൻ മാഗസിനിലാണ് ഞാനിത് ആദ്യമായി വായിക്കുന്നത്. അമിതമായ മോഹങ്ങളെ ഒന്ന് പിടിച്ചുനിർത്താനും, ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനും ഇടയ്ക്കിടെ ഈ വരികൾ എന്നെ സഹായിക്കാറുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ സമയത്തിനും ഇത് വിലപ്പെട്ടതായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

ഒരു ചെറിയ മെക്സിക്കൻ തീരദേശ ഗ്രാമം. അവിടെ കടൽപ്പാലത്തിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു അമേരിക്കാരനായ ഒരു ബിസിനസ്സുകാരൻ. അപ്പോഴാണ് ചെറിയൊരു വള്ളത്തിൽ ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളി തീരത്തേക്കടുത്തത്. ആ വള്ളത്തിൽ നല്ല വലിപ്പമുള്ള കുറച്ചു ട്യൂണ മത്സ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മീനുകളുടെ ഗുണനിലവാരം കണ്ട് അമേരിക്കക്കാരൻ അയാളെ അഭിനന്ദിച്ചു.

“ഇത്രയും മീനുകളെ പിടിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എത്ര സമയം വേണ്ടിവന്നു?” അമേരിക്കക്കാരൻ ചോദിച്ചു.

“വളരെ കുറച്ചു സമയം മതിയായിരുന്നു,” അയാൾ മറുപടി നൽകി.

“എങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി സമയം കടലിൽ ചെലവഴിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇതിലും കൂടുതൽ മീനുകളെ പിടിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?” അമേരിക്കക്കാരന് സംശയം.

“എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഇത് ധാരാളമാണ്,” മത്സ്യത്തൊഴിലാളി വളരെ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

“അല്ല, അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ബാക്കി സമയം നിങ്ങളെന്ത് ചെയ്യും?” അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

മത്സ്യത്തൊഴിലാളി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി കുറച്ചു വൈകി എഴുന്നേൽക്കും, അല്പനേരം മീൻ പിടിക്കാൻ പോകും, പിന്നെ എന്റെ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കും. ഉച്ചയ്ക്ക് എന്റെ ഭാര്യ മരിയയോടൊപ്പം കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കും. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ പോകും, അവിടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ഒരു ചായയോ കാപ്പിയോ കുടിച്ച് ഗിറ്റാർ വായിച്ച് പാട്ടുപാടും. എന്റെ ജീവിതം വളരെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതും സമ്പൂർണ്ണവുമാണ് സാർ.”

ഇതുകേട്ട് അമേരിക്കക്കാരൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഹാർവാർഡിൽ നിന്ന് എം.ബി.എ കഴിഞ്ഞയാളാണ്. എനിക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും. നിങ്ങൾ മീൻ പിടിക്കാൻ കുറച്ചുകൂടി കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്തണം. അതിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ലാഭം വെച്ച് നിങ്ങൾക്കൊരു വലിയ ബോട്ട് വാങ്ങാം. ആ വലിയ ബോട്ടിൽ നിന്നുള്ള ലാഭം കൊണ്ട് പിന്നീട് കുറച്ചുകൂടി ബോട്ടുകൾ വാങ്ങാം. അങ്ങനെ അവസാനം നിങ്ങൾക്ക് മീൻപിടുത്ത ബോട്ടുകളുടെ വലിയൊരു ശൃംഖല തന്നെ സ്വന്തമാകും!”

അയാൾ തുടർന്നു: “പിന്നെ ഇടനിലക്കാർക്ക് മീൻ വിൽക്കുന്നതിന് പകരം നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് കച്ചവടം ചെയ്യാം. സ്വന്തമായി ഒരു ഫാക്ടറി തുറക്കാം. ഉല്പാദനവും വിതരണവുമൊക്കെ പൂർണ്ണമായും നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാകും. അപ്പോൾ ഈ ചെറിയ ഗ്രാമം വിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് മെക്സിക്കോ സിറ്റിയിലേക്കും, പിന്നീട് ലോസ് ആഞ്ചൽസിലേക്കും, അവസാനം ന്യൂയോർക്കിലേക്കും താമസം മാറാം. അവിടെയിരുന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഈ വലിയ സാമ്രാജ്യം നിയന്ത്രിക്കാം.”

മത്സ്യത്തൊഴിലാളി ചോദിച്ചു: “പക്ഷേ സാർ, ഇതിനെല്ലാം കൂടി എത്ര വർഷമെടുക്കും?”

അമേരിക്കക്കാരൻ മറുപടി നൽകി: “ഏകദേശം പതിനഞ്ചോ ഇരുപതോ വർഷം.”

“അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്ത് സംഭവിക്കും സാർ?”

അമേരിക്കക്കാരൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഭാഗം. സമയം പാകമാകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ ഓഹരികൾ പബ്ലിക് ആയി വിൽക്കാം . അങ്ങനെ ഒറ്റയടിക്ക് നിങ്ങൾ കോടീശ്വരനാകും, മില്യണുകൾ നിങ്ങൾ സമ്പാദിക്കും!”

“മില്യണുകളോ? എന്നിട്ട് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?” മത്സ്യത്തൊഴിലാളി വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

അമേരിക്കക്കാരൻ സാവധാനം പറഞ്ഞു: “എന്നിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ജോലിയിൽ നിന്ന് വിരമിക്കാം. താമസം ഒരു ചെറിയ തീരദേശ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മാറ്റാം. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങി വൈകി എഴുന്നേൽക്കാം, അല്പനേരം മീൻ പിടിക്കാൻ പോകാം, കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കാം, ഉച്ചയ്ക്ക് ഭാര്യയോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കാം, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ചായയോ കാപ്പിയോ കുടിച്ച് ഗിറ്റാർ വായിച്ച് പാട്ടുപാടാം…”

ഈ കൊച്ചുകഥ നൽകുന്ന പാഠങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വ്യാകുലപ്പെടുന്നതിന് പകരം, വർത്തമാനകാലത്തിൽ ജീവിക്കാനും, നമുക്കുള്ളതിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനുമുള്ള വലിയൊരു സന്ദേശമാണ് ഇത് നൽകുന്നത്.

നമ്മുടെ മോഹങ്ങളെ അതിരുകളില്ലാതെ വളരാൻ അനുവദിക്കാതെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യമെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഈ കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കൊച്ചുകൊച്ചു കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക. എല്ലാവരും എന്തിനോ വേണ്ടി ഓടുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം, എങ്ങോട്ടാണെന്നറിയാതെ ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് പിന്നാലെ ഓടാതിരിക്കുക. ശാന്തമായ ഒരു മനസ്സോടെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.

സ്രഷ്ടാവ് അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ!