Category: Uncategorized

ചെറിയ രണ്ട് ചതുരക്കടലാസുകൾ. ഒന്നിൽ ചുവന്ന നിറമുള്ള ഒരു രൂപം നിവർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. വലിയ കറുത്ത കണ്ണുകൾ, മുഖത്തൊരു കൊച്ചു ചിരി, നീളമുള്ള ചാരനിറമുള്ള കാലുകൾ. അതിനു താഴെയായി, അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിയും കുറച്ചും അവൻ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്- ‘സ്പൈഡർമാൻ’. അതിൽ നിന്നും വേറിട്ട്, എന്നാൽ എങ്ങനെയോ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു കടലാസിൽ ഒരു തോണിയുണ്ട്. വെറുമൊരു ഔട്ട്ലൈൻ, അതിനുള്ളിൽ കുറച്ചു കറുത്ത വട്ടങ്ങൾ. ചുറ്റും വെളുത്ത ശൂന്യത മാത്രം. അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അതൊരു തോണിയാണെന്ന്. അത്രമാത്രം. കടലില്ല, ആകാശമില്ല, വലിയ കെട്ടിടങ്ങളില്ല, വില്ലന്മാരില്ല, തിരമാലകളുമില്ല. അവിടെ ഒരു ഹീറോയും ഒരു തോണിയും മാത്രം.

ഞാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും ആ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ അവരുടെ ഹീറോകളെ വരയ്ക്കുമ്പോൾ, അവർ അതിലെ അനാവശ്യമായ ഭാരങ്ങളൊക്കെ ഒഴിവാക്കി ഏറ്റവും ലളിതമായ രൂപത്തിലേക്ക് അവരെ മാറ്റുന്നു. അവിടെ നാടകീയമായ പോസുകളില്ല, കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വലവിരിക്കുന്ന തിരക്കില്ല, പേശീബലത്തിന്റെ അഹങ്കാരമില്ല. ആ ഹീറോ വെറുതെ നിവർന്നു നിൽക്കുകയാണ്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. ഒരു കുട്ടിക്ക് കരുത്ത് എന്നാൽ ആക്രോശങ്ങളോ സങ്കീർണ്ണതകളോ അല്ല. അതൊരു നിറമാണ്, നിലപാടാണ്, അതിലുപരി അതൊരു കരുണയാണ്.

പിന്നെ ആ തോണി. ഒരു തോണി എന്നത് ചലിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസമാണ്. എന്തൊക്കെയോ കടന്നുപോകാൻ കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസമുള്ളതുകൊണ്ടാണല്ലോ നമ്മൾ തോണി വരയ്ക്കുന്നത്. ആ കടലാസിൽ വെള്ളം വരച്ചു ചേർത്തിട്ടുപോലുമില്ല. ചുറ്റും ശൂന്യതയാണ്. പക്ഷേ ആ തോണി അവിടെയുണ്ട്. അതിനർത്ഥം, അവിടെയൊരു മഹാസമുദ്രം ഉണ്ടെന്ന് അവൻ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, അവൻ അത് അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഇതിലെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള ചിന്തയും അതുതന്നെയാകും. നമ്മൾ മുതിർന്നവർക്ക് ഒരടി മുന്നോട്ട് വെക്കണമെങ്കിൽ ഭൂപടം മുഴുവൻ കാണണം, കടൽ വരച്ചുവെക്കണം, കാലാവസ്ഥ മുൻകൂട്ടി അറിയണം. എന്നാൽ കുട്ടികൾ അങ്ങനെയല്ല. അവർ ആദ്യം തോണിയുണ്ടാക്കുന്നു. ആ യാത്ര സാധ്യമാണെന്ന് അവർ തീവ്രമായി വിശ്വസിക്കുന്നു.

ആ രണ്ട് ചിത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നോക്കൂ. സ്പൈഡർമാൻ തോണിക്കുള്ളിലല്ല നിൽക്കുന്നത്, അതിനരികിലാണ്. ധൈര്യവും യാത്രയും രണ്ടാണെങ്കിലും അവ തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ഒരു ബന്ധമുള്ളതുപോലെ. ഒന്ന് നമ്മൾ ആരാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവാകുമ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് നമ്മുടെ മുന്നേറ്റമാണ്. നമ്മളെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒന്നിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കും മുൻപ്, നമ്മൾ ആരാണെന്ന പൂർണ്ണ ബോധ്യത്തോടെ നിവർന്നു നിൽക്കേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ, ആ തോണി അവൻ തന്നെയാകാം. അവൻ ഭാവിയിൽ ആരായിത്തീരും എന്ന സങ്കൽപ്പമാകാം ആ ഹീറോ. അതുമല്ലെങ്കിൽ, ആ തോണി അറിയപ്പെടാത്ത ലോകങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോകുമ്പോൾ ആ ഹീറോ തീരത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്നതുമാകാം.

ആ രണ്ട് വരകൾക്കും ചുറ്റുമുള്ള വെളുത്ത ശൂന്യതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ട്. ആ ശൂന്യത മുഴുവൻ വരച്ചു നിറയ്ക്കണമെന്ന് അവന് തോന്നിയിട്ടില്ല. ആ കാലിയായ ഇടങ്ങളെ അവൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ പൂർണ്ണമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലല്ലോ. പണിതീരാത്ത ഒരു ശൂന്യതയിലും ഒരു ഹീറോയ്ക്ക് നിവർന്നു നിൽക്കാം. കാണാത്ത കടലിലും ഒരു തോണിക്ക് ഒഴുകി നടക്കാം. അതിനാണ് നമ്മൾ വിശ്വാസം എന്ന് പറയുന്നത്.

നമ്മൾ മുതിർന്നവർ നമ്മുടെ കടലാസുകളെ വല്ലാതെ വലിച്ചുവാരി നിറയ്ക്കാറുണ്ട്. അതിൽ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ ചേർക്കും, കഥകൾ മെനയും, പ്രതിരോധങ്ങൾ തീർക്കും. നമ്മുടെ ഹീറോകളെ നമ്മൾ കവചങ്ങൾ അണിയിക്കും, നമ്മുടെ തോണികൾക്ക് നമ്മൾ ഭാരം കൂട്ടും. ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ നമ്മൾ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മുടെ ചിരികൾ മാഞ്ഞുപോയി.

എന്നാൽ ഇവിടെ, ഈ രണ്ട് ചെറിയ കടലാസുകളിൽ, ധൈര്യം എന്നത് എത്ര ലളിതമാണ്. നിവർന്നു നിൽക്കുക, പുഞ്ചിരിക്കുക, ആ തോണിയെ വിശ്വസിക്കുക. നമ്മൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ വലിയ കടലിനായി കുറച്ചിടം ബാക്കിവെക്കുക. ജീവിതം നമ്മളോട് എപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെടുന്നതും ഇതുതന്നെയാകാം. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മൾ മുതിർന്നവർ അത് തിരിച്ചറിയുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപേ, ഒരു കുഞ്ഞ് അത് മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്‌കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഒന്ന് നോക്കണേ. വീണ്ടും വരണം!

ഇന്ന് ഇഹാന്റെ ബോക്സിൽ നിന്ന്.

പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച്, പഴയ കത്തുകളുടെ ഒരു ഡ്രോയർ തുറക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ അത് തുറന്നു.

ഉള്ളിൽ, കട്ടിയുള്ളതും ക്രമമില്ലാത്തതുമായ കറുത്ത വരകളിൽ “നസ്‌ന” എന്ന് എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത കാർഡ്. തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഹൃദയം. അല്പം കൂടി വലിയ പച്ച നിറത്തിലുള്ള മറ്റൊന്ന്. നമുക്കറിയാത്ത എന്തോ അവനറിയാമെന്ന മട്ടിൽ ഒരു പർപ്പിൾ മുട്ടയ്ക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ദിനോസർ. അതിനു താഴെയായി കടലാസ് കഷണങ്ങൾ. നിഷ്കളങ്കതയോടെ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയ “ചോക്ലേറ്റ്”. ഗ്ലോ ജെല്ലിന്റെ ഒരു ചെറിയ പാത്രം. ചില കുറിപ്പുകൾ. കീറിയ അരികുകൾ. ഒന്നും അടുക്കി വെച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ എല്ലാം പ്രധാനപ്പെട്ടതുമാണ്.

കുട്ടികൾ കാര്യങ്ങൾ തരംതിരിച്ചു വെക്കാറില്ല. അവർ എല്ലാം സൂക്ഷിച്ചുവെക്കും.

ആ ബോക്സ് വെറുമൊരു സംഭരണിയല്ല. അതൊരു തെളിവാണ്. അവൻ്റെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചതിൻ്റെ തെളിവ്. സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ അർഹതയുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നിയവയുടെ തെളിവ്. ഭാഷയില്ലാത്ത പ്രണയം എങ്ങനെയുണ്ടാകും എന്നതിൻ്റെ തെളിവ്.

അവൻ നസ്‌ന എന്ന് എഴുതിയ രീതി കൃത്യമായി മധ്യത്തിലായിരുന്നില്ല, അളന്നുമുറിച്ചുള്ളതുമായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ അതിൽ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിനടുത്തുതന്നെ ഒരു ഹൃദയം ഒട്ടിച്ചുവെക്കാൻ തക്ക ഉറപ്പുള്ളത്. ഒരു ദിനോസറിനെ വെച്ച് അത് അലങ്കരിക്കാൻ തക്ക ഉറപ്പുള്ളത്, കാരണം അവൻ്റെ ലോകത്ത് സ്നേഹവും ദിനോസറുകളും ഒരേ വരിയിലാണുള്ളത്. ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ശ്രേണികളില്ല. ഒരു അമ്മ. ഒരു ഹൃദയം. ചരിത്രാതീത കാലത്തെ ഒരു ജീവി. ചോക്ലേറ്റ്. ഗ്ലോ ജെൽ. എല്ലാം ഒരുപോലെ പവിത്രമാണ്.

നാം വളരുന്തോറും പ്രാധാന്യത്തിന്റെ ഈ ജനാധിപത്യം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്.

നാം കാര്യങ്ങൾക്ക് റാങ്ക് നൽകാൻ തുടങ്ങുന്നു. സൂര്യാസ്തമയത്തേക്കാൾ ശമ്പളത്തിന്. അടുപ്പത്തേക്കാൾ ഇൻബോക്സിന്. ചിത്രവരകളേക്കാൾ ഡെഡ്‌ലൈനുകൾക്ക്. പേരുകൾക്ക് സമീപം തിളങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ വരച്ചുവെക്കുന്നത് നമ്മൾ നിർത്തുന്നു. കടലാസ് കഷണങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്നത് നിർത്തുന്നു. ന്യായീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ നാം വലിച്ചെറിയുന്നു.

എന്നാൽ ആ പെട്ടിയിൽ, ഒന്നിനും ന്യായീകരണം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ ബോക്സ് തന്നെ. അതൊരു കാലത്ത് ഒരു ചോക്ലേറ്റ് ബോക്സായിരുന്നു. ഉപയോഗിച്ചതിന് ശേഷം വലിച്ചെറിയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഒന്ന്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അതിന് ശാശ്വതമായൊരു ഭാവമുണ്ട്. അത് പലതവണ തുറക്കുകയും അടക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഒരിക്കൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഒരു ശേഖരമല്ല. അതൊരു ജീവിക്കുന്ന മ്യൂസിയമാണ്. അവൻ അതിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു. പഴയ കൗതുകങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇന്നലത്തെ നിധികൾക്ക് ഇപ്പോഴും ജീവനുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ അവ വീണ്ടും സന്ദർശിക്കുന്നു.

അത്തരത്തിൽ അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് ഞാൻ എൻ്റെ സ്വന്തം നിധികൾ സന്ദർശിച്ചത്. നേട്ടങ്ങളല്ല. സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളുമല്ല. പകരം സ്നേഹത്തിൻ്റെ ചെറിയ തെളിവുകൾ. കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയ പേരുകൾ. ക്രമമില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങൾ. ആ നിമിഷത്തിൽ മാത്രം അർത്ഥവത്തായ നിസ്സാരമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ.

ഒരു കുട്ടിയുടെ ബോക്സിനുള്ളിൽ ഒരുതരം തത്വശാസ്ത്രമുണ്ട്. അത് പറയുന്നത് ഇതാണ്: സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറുതല്ല മനോഹരമായതൊന്നും. സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര നിസ്സാരമല്ല സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതൊന്നും.

ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കൾക്ക് നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ പൈതൃകം. തറയിലാകെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളല്ല. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ബഹളങ്ങളുമല്ല. അതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. അർത്ഥങ്ങൾ നാം സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്നതാണെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. മൂല്യം തീരുമാനിക്കുന്നത് ഹൃദയമാണെന്നും കമ്പോളമല്ലെന്നുമുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണത ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ മാത്രമേ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഇന്ന്, ഞാൻ ആ ബോക്സ് പതുക്കെ അടച്ചു. എന്റെ അന്വേഷണം അവസാനിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എനിക്കെന്തോ മനസ്സിലായതുകൊണ്ടാണ്.

അവൻ ഓർമ്മകളെ ചെറുശകലങ്ങളായി നിർമ്മിക്കുകയാണ്.

ഒരു ദിവസം ആ കൈപ്പട നേരെയാകും. ദിനോസറുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും. തിളങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ നാണക്കേടായി തോന്നും. എന്നാൽ ഈ ബോക്സ് ഒരു തെളിവായി അവശേഷിക്കും; തൻ്റെ അമ്മയുടെ പേര് അലങ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച ഒരു കുട്ടി ഒരിക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ തെളിവ്. ചോക്ലേറ്റിന് വലിയ അക്ഷരങ്ങൾ അർഹതപ്പെട്ടതാണെന്നതിൻ്റെ തെളിവ്. സ്നേഹം ക്രാഫ്റ്റ് പേപ്പർ ഉപയോഗിച്ച് ഒട്ടിച്ചുവെക്കാമെന്നതിൻ്റെ തെളിവ്.

ഒരുപക്ഷെ എൻ്റെ ജോലി വളരെ ലളിതമായിരിക്കാം.

അവന് ആ സഹജവാസന ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. എനിക്ക് വേണ്ടിയും അതിൽ കുറച്ച് ശാന്തമായി വീണ്ടെടുക്കുക.

കാരണം ഇന്ന് ആ പഴയ ചോക്ലേറ്റ് ബോക്സ് അടച്ചപ്പോൾ, എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി.

ഇത് തന്നെയാണ് ഇത്രയും കാലമായി ഞാൻ ഇവിടെ പടുത്തുയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഒരു മ്യൂസിയം.

നേട്ടങ്ങളുടേതല്ല. മിനുക്കിയെടുത്ത ചിന്തകളുടേതുമല്ല. പകരം ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളുടേത്. അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിന് മുമ്പ് പിടിച്ചെടുത്ത വികാരങ്ങളുടേത്. ക്രമമില്ലാത്ത മഷിയിൽ എഴുതിയ പേരുകളുടേത്. മുതിർന്നവരുടെ ലോകം വലിച്ചെറിയുമായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളുടേത്.

അവൻ്റെ ബോക്സിൽ തിളങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങളും ദിനോസറുകളുമാണെങ്കിൽ, ഈ ബ്ലോഗിൽ ഉള്ളത് മുതിർന്നവരുടെ ലോകത്തെ അതിൻ്റെ പകർപ്പുകളാണ്. ചോദ്യങ്ങൾ. പ്രതിഫലനങ്ങൾ. കുറ്റസമ്മതങ്ങൾ. ചെറിയ തിരിച്ചറിവുകൾ.

അവൻ പശയും ക്രാഫ്റ്റ് പേപ്പറും ഉപയോഗിച്ച് സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു.

ഞാൻ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ ഈ ഇടവും ഒരു മ്യൂസിയമായി മാറിയേക്കാം. നമുക്കെല്ലാവർക്കും വേണ്ടി.

മനോഹരമായതൊന്നും സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറുതല്ലാത്ത ഒരിടം.