പൂക്കൾ പറിച്ചെടുക്കാതിരുന്ന കൈകൾ

യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെയാണ് ഞാൻ ആ പൂക്കൾക്ക് താഴെ എന്റെ കൈകൾ വെച്ചത്. അവയെ പറിച്ചെടുക്കാനായിരുന്നില്ല. വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനും ആയിരുന്നില്ല. അതിന്റെ ഭാരം അറിയാൻ മാത്രം അത്രയുമടുത്ത് നിൽക്കാൻ…

ഒരു സാധാരണ നിരത്തിനോട് ചേർന്ന്, ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവ അങ്ങനെ വിടർന്നുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാറുകൾ കടന്നുപോയി. ഇലകളിൽ പൊടിവന്നടിഞ്ഞു. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സമയം മെല്ലെ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും, കാലാകാലങ്ങളായി പൂക്കൾ ചെയ്യുന്നതുപോലെ അവയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു: കണ്ടുനിൽക്കാൻ ആരെങ്കിലും നിൽക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നതൊന്നും വകവെക്കാതെ, ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി വിടർന്നുനിൽക്കുക.

കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് എന്റെ കൈകൾ അതിനുതാഴെ വെറുതെ ഇരുന്നു. ഇത്ര ചെറിയൊരു പ്രവൃത്തിയിൽ ജീവിതത്തിന്റെ എത്ര വലിയ അർത്ഥമാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ചെറുപ്പത്തിൽ സ്നേഹമെന്നാൽ സ്വന്തമാക്കലാണെന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കാറുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും മനോഹരമാണെന്ന് കണ്ടാൽ, അത് നമുക്കൊപ്പം കൊണ്ടുപോകാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കും. അതൊരു പൂവാകാം, ഒരു നിമിഷമാകാം, ഒരാളാകാം, നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക പ്രായമാകാം, അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കാലഘട്ടമാകാം. കാലം അതിനെ മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ് അത് എക്കാലത്തേക്കുമായി സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാൻ നമ്മൾ കൊതിക്കും.

പക്ഷേ കാലം എല്ലാത്തിനെയും മാറ്റും, നമ്മൾ എത്ര മുറുകെ പിടിച്ചാലും.

ഒരുപക്ഷേ പ്രായമേറുന്നത് ഈ പതുക്കെയുള്ള തിരിച്ചറിവ് കൂടിയാകാം; സ്നേഹമെന്നാൽ എപ്പോഴും പിടിച്ചുവെക്കലല്ല എന്ന വലിയ തിരിച്ചറിവ്. ചിലപ്പോൾ അതൊന്നിനെയും ശല്യപ്പെടുത്താതെ അടുത്തുനിൽക്കലാണ്. കൂടുണ്ടാക്കി അതിലിടാതെ തന്നെ താങ്ങായി നിൽക്കലാണ്. സ്വന്തമാക്കാൻ മനസ്സിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒരിഷ്ടം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽക്കൂടി, അവയെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഇടങ്ങളിൽ തന്നെ നിൽക്കാൻ അനുവദിക്കലാണ്.

‘ദി ലിറ്റിൽ പ്രിൻസ്’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അന്റോയിൻ ഡി സെന്റ്-എക്സുപെരി ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നുണ്ട്: “നിന്റെ റോസാപ്പൂവിന് വേണ്ടി നീ വെറുതെ കളഞ്ഞ സമയമാണ് ആ പൂവിനെ ഇത്രമേൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാക്കുന്നത്.” ഇതിൽ ആ ‘വെറുതെ കളഞ്ഞ’ എന്ന വാക്ക് എന്നെ എപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അളന്നെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാത്ത സമയത്തെയാണ് ഈ ലോകം ‘പാഴാക്കിക്കളഞ്ഞ സമയം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സുഖമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ അരികിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുന്നത്. ഒരു കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞ കഥ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുമ്പോൾ അത് കേട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരിക്കലും പൂവിട്ടേക്കില്ലാത്ത ഒരു ചെടിക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്നത്. ഒരുകാലത്ത് വളരെ വേഗത്തിൽ സംസാരിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ അച്ഛനോ അമ്മയോ ഇപ്പോൾ ഒരു വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ ക്ഷമയോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നത്. എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റ ശേഷവും ആ തീൻമേശയ്ക്കരികിൽ കുറച്ചുനേരം കൂടി ഇരിക്കുന്നത്.

അവിടെ നേട്ടങ്ങളൊന്നുമില്ല. ഒരു ജോലിയും പൂർത്തിയായിട്ടില്ല. അവിടെ നടന്നതിന് തെളിവുകളുമില്ല. എന്നിട്ടും, ഒരു യഥാർത്ഥ ജീവിതം ഉണ്ടാകുന്നത് ഈ മണിക്കൂറുകളിൽ നിന്നാകാം.

ആ റോസാപ്പൂവ് അത്രമേൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാകുന്നത് അതീ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പൂവായതുകൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് അതിനായി ആരോ ഒരാൾ അവിടെ കാത്തുനിന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിന് വെള്ളം വേണ്ടപ്പോൾ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരാൾ. അതിന്റെ ഭാവമാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച ഒരാൾ. ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടാത്ത സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ചുസമയം അതിനായി പകുത്തുനൽകിയ ഒരാൾ.

പിന്നീടൊരിക്കലേക്ക് എടുത്തുവെക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പരിശുദ്ധമായ രൂപങ്ങളിലൊന്നാണ് നാം നൽകുന്ന ‘ശ്രദ്ധ’. ഒന്നുകിൽ നിങ്ങൾ അതിപ്പോൾ കാണണം, അല്ലെങ്കിൽ ആ നിമിഷം കടന്നുപോകും.

ഈ ചിത്രത്തിലെ പൂക്കൾ വൈകാതെ കൊഴിഞ്ഞുവീഴും. ചിലതൊക്കെ ഇതിനോടകം വീണുപോയിട്ടുണ്ടാകാം. മറ്റൊരുകൂട്ടം പൂക്കൾ വരും, അതും ഇല്ലാതാകും. ഓരോ പൂവ് കൊഴിയുമ്പോഴും എന്നെന്നേക്കുമുള്ള ഒരു നഷ്ടമായി കരുതി മരം സങ്കടപ്പെടുന്നില്ല. അവസാനിച്ചതിനെയെല്ലാം അത് സ്വതന്ത്രമായി വിട്ടുകളയുകയും ജീവിതം തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു.

പക്ഷേ നമ്മൾ എപ്പോഴും അതിന് തയ്യാറാകാറില്ല. നമ്മൾ പഴയ മെസ്സേജുകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കും. പഴയ ഫോട്ടോകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കും. ഇന്നില്ലാത്ത ഒരു മുറിയിൽ പണ്ടെങ്ങോ മുഴങ്ങിക്കേട്ട ഒരു ശബ്ദം നമ്മൾ അത്രമേൽ കൃത്യമായി ഓർക്കും. ഒരുപാട് മാറിയിട്ടും മനുഷ്യരുടെ പഴയ രൂപങ്ങളെ നാമിപ്പോഴും ഉള്ളിൽ ചുമക്കും.

ഒരു കുഞ്ഞ് വളരുമ്പോൾ, പണ്ട് നമ്മെ തിരഞ്ഞെത്തിയ ആ ചെറിയ കൈകൾ പതുക്കെ നമ്മെ വിട്ടുപോകാൻ തുടങ്ങും. പ്രായമേറുമ്പോൾ, ഒരിക്കലും തളരില്ലെന്ന് നാം കരുതിയ അച്ഛനോ അമ്മയോ വല്ലാതെ ദുർബലരാകും. സൗഹൃദങ്ങളുടെ രൂപം മാറും. ഒരു വീട് നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകും. കണ്ണാടിയിലെ മുഖം, എന്നോ ഒരിക്കൽ നാം വിദൂരമെന്ന് കരുതിയ മറ്റാരുടെയോ മുഖമായി മാറും.

ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ വലിയൊരു സ്നേഹമുണ്ട്. എന്നാൽ എപ്പോഴാണ് കൈകൾ തുറന്നുനൽകേണ്ടതെന്ന് പഠിക്കുന്നതിലുമുണ്ട് വലിയൊരു സ്നേഹം.

റെയ്നർ മരിയ റിൽക്കെ ‘ലെറ്റേഴ്സ് ടു എ യങ് പോയറ്റ്’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുന്നുണ്ട്: “ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത്: ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ കടമകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ഒന്നാണത്.”

അതത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാകാൻ കാരണം, യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ‘എനിക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ സ്വന്തമാക്കാം’ എന്ന് മാത്രമല്ല ചോദിക്കുന്നത്. അത് ഇങ്ങനെ കൂടി ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്: നിന്നെ എന്റെ സ്വന്തമാക്കി മാറ്റാതെ തന്നെ, എങ്ങനെ എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയും? നീ എന്തായിത്തീരണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാതെ തന്നെ എനിക്ക് നിന്നെ എങ്ങനെ കരുതാൻ കഴിയും? പണ്ടത്തെ നിന്നെ എപ്പോഴും തിരയുന്നതിന് പകരം, ഇന്നത്തെ നിന്നെ എനിക്ക് എങ്ങനെ ആദരിക്കാൻ കഴിയും?

ആ പൂക്കൾക്ക് താഴെ വെച്ച എന്റെ കൈകൾക്ക് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ അവയെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കാമായിരുന്നു. അതിന് പകരം, അത് തുറന്നുതന്നെയിരിന്നു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും അത്തരമൊരു കൈ ആവശ്യമുള്ള ആളുകളുണ്ടാകാം. മുറുകെ പിടിക്കുന്നതോ, എപ്പോഴും തിരുത്തുന്നതോ, നിയന്ത്രിക്കുന്നതോ ആയ ഒന്നല്ല. മറിച്ച് അരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു കൈ. അവർക്കായി ഇടമൊരുക്കുന്ന ഒരു കൈ. ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരം താങ്ങാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ അവർക്ക് താഴെ ഒരു താങ്ങായി നിൽക്കുന്ന ഒരു കൈ.

ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് നമ്മളോട് തന്നെ വേണ്ടതും അതാകാം. പെട്ടെന്ന് പൂവിടണം എന്ന് വാശിപിടിച്ച് സ്വന്തം ജീവിതത്തെ വല്ലാതെ വലിച്ചുനീട്ടാതിരിക്കുക. മറ്റുള്ളവരുടെ കാലഘട്ടങ്ങളുമായി നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ അളക്കുന്നത് നിർത്തുക. നമ്മൾ പൂവിടുന്ന കാലങ്ങളുണ്ടെന്നും, കാത്തിരിക്കേണ്ട കാലങ്ങളുണ്ടെന്നും, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് ശൂന്യമായി നിൽക്കുന്ന കാലങ്ങളുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിയുക.

ഇതിനൊന്നിനും ആ മരം ആരോടും മാപ്പ് ചോദിക്കാറില്ല. അതിലെ വേരുകളിൽ അത് അടിയുറച്ചുനിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

ആ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരത്ത് ഞാൻ ആ പൂക്കളെ എന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോയില്ല. ആർക്കും സ്വന്തമാകാതെ, ആ സൂര്യന് താഴെ, അവ എവിടെയായിരുന്നോ അവിടെത്തന്നെ ഞാൻ അവയെ ബാക്കിവെച്ചു. എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തെ ഞാൻ എന്നോടൊപ്പം കൂട്ടി. ഒരുപക്ഷേ അതുമതിയാകും.

മായുന്നതിന് മുൻപ് മനോഹരമായതിനെയെല്ലാം വാരിക്കൂട്ടുകയെന്നതാകില്ല നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, അവ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ ആരും കാണാതെ അവ കടന്നുപോകാതിരിക്കാൻ പാകത്തിൽ അത്രമേൽ സാന്നിധ്യമുള്ളവരായി നാം മാറുക എന്നതാകാം.

സൗന്ദര്യത്തിന് ചുറ്റും വേണമെങ്കിൽ ഒരു കൈക്ക് ഇറുകെപ്പിടിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അതിനുതാഴെ തുറന്നുതന്നെയിരിക്കാം. രണ്ടാമത്തേതാണ് സ്നേഹത്തോട് കൂടുതൽ അടുത്തുനിൽക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.

ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്‌കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്.