വാർത്തകൾ അധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്തവർ പോലും ഇന്നൊരു വല്ലാത്ത ഭാരം പേറുന്നുണ്ട്. യുദ്ധഭീതിയും മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളുമെല്ലാം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ സ്വസ്ഥതയെ കാര്യമായിത്തന്നെ കെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
വരുന്ന ഓരോ മെസ്സേജുകളിലും അത് കാണാം. “ഇനിയെന്താകുമോ എന്തോ?” എന്ന് പകുതി ഗൗരവത്തോടെയും പകുതി അല്ലാതെയും ചോദിക്കുന്നവരിൽ അത് കേൾക്കാം. സന്ധ്യാപ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ശേഷവും, അത്താഴത്തിന് ശേഷവും, കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിയ ശേഷവും ബാക്കിയാകുന്ന മൗനങ്ങളിൽ അതറിയാം.
യുദ്ധഭീതി അങ്ങനെയാണ്. വാതിൽ മുട്ടാതെ അത് നമ്മുടെ വീടുകളിലേക്ക് കടന്നുവരും. ഫോണിൽ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ അത് നമ്മുടെയരികിൽ വന്നിരിക്കും. സാധാരണമായ ജീവിതം വളരെ ദുർബലമാണെന്ന് അത് നമ്മെ നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിക്കും.
എന്നാൽ ഇന്ന് രാത്രി, എനിക്ക് വളരെ ശാന്തമായി ചിലത് പറയണമെന്നുണ്ട്.
അന്തരീക്ഷത്തെ നടുക്കുന്നതൊന്നും നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ കുലുക്കേണ്ടതില്ല.
ശരിയാണ്, ലോകം സംഘർഷഭരിതമായിരിക്കാം. ബഹളങ്ങളും, ഊഹങ്ങളും, ഭയവും, വിശകലനങ്ങളും, അഭ്യൂഹങ്ങളും, വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായങ്ങളും നമ്മുടെ സ്ക്രീനുകളിൽ ഘോഷയാത്ര നടത്തുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എപ്പോഴും ഭയന്നുകഴിയാനല്ല. ആ ഭയത്തിന്റെ പാനപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ മണിക്കൂറിലും നമ്മൾ കുടിക്കേണ്ടതുമില്ല.
ചുറ്റും നടക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യവും, ഭയത്തിന് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണ്. ആദ്യത്തേത് വിവേകമാണ്. രണ്ടാമത്തേത് നമ്മെ തളർത്തുകയേ ഉള്ളൂ.
ചിലപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ ബഹളം വല്ലാതെ കൂടുമ്പോൾ, നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവയിലേക്ക് തിരികെ പോവുക എന്നതാണ്. മേശപ്പുറത്തെ ഗ്ലാസ്സ്. കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ ശബ്ദം. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ തലയിണയിലെ പരിചിതമായ ആ ചുളിവ്. ചായയുടെ മണം. കാണാപ്പാഠമായ പ്രാർത്ഥനകളുടെ താളം. ഈ രാത്രിയിൽ, ഈ മുറിയിൽ, ജീവിതം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ഇടപെടാൻ മാത്രമാണ്.
ഭയം എപ്പോഴും നാളെയുടെ ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. സമാധാനമാകട്ടെ, എപ്പോഴും ഇന്നത്തെ നിമിഷത്തിന്റെ ഭാഷയിലും.
ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ശ്വാസം ഇവിടെയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ കുടുംബം ഇവിടെയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന ഇവിടെയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ കടമകൾ ലളിതമാണ്. ഇപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന് അൽപനേരം വിശ്രമിക്കാം.
ഇതിനർത്ഥം ലോകത്ത് നടക്കുന്നതൊന്നും നമ്മൾ അറിയുന്നില്ലെന്നോ, അതൊന്നും സത്യമല്ലെന്നോ അല്ല. ലോകത്തിന് മുറിവുകളില്ലെന്ന് നടിക്കുകയുമല്ല. മറിച്ച്, സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം, ഈ നിമിഷത്തിന്റെ ശാന്തതയെ കവർന്നെടുക്കാൻ നാം അനുവദിക്കില്ല എന്നൊരു തീരുമാനമാണത്.
ലോകത്തിന്റെ ഭൂപടം നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല. കരുക്കൾ നീക്കും പോലെ രാജ്യങ്ങളെ മാറ്റാൻ നമുക്കാവില്ല. നാളത്തെ പത്രവാർത്ത എന്തായിരിക്കുമെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം നമുക്കറിയാം: പരിഭ്രാന്തി ഒരിക്കലും ഒരു ഹൃദയത്തെയും സംരക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. തീരാത്ത ആശങ്കകൾ ഒരിടത്തും നേരം വെളുപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല.
ചരിത്രം എത്ര വലിയ കൊടുങ്കാറ്റുകളെ നേരിട്ടിട്ടും മുന്നോട്ട് പോയത്, സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ വളരെ ശാന്തമായി അവരുടെ ദൈനംദിന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തത് കൊണ്ടാണ്. കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്ന അമ്മമാർ. ജോലിക്ക് പോകുന്ന അച്ഛന്മാർ. കടകൾ തുറക്കുന്ന കച്ചവടക്കാർ. കോൺക്രീറ്റ് ചെയ്യുന്ന തൊഴിലാളികൾ. പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ. ബാൽക്കണിയിലെ ചെടിക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്ന ഒരാൾ. എവിടെയോ ഇരുന്ന് തുണി മടക്കിവെക്കുന്ന മറ്റൊരാൾ. ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് പതുക്കെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന വേറൊരാൾ.
അധികാരവും ശക്തിയും മാത്രമല്ല ഈ ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നത്. ഇങ്ങനെയുള്ള ചെറിയ, എന്നാൽ വിശ്വസ്തമായ പ്രവൃത്തികൾ കൂടിയാണ്.
ഒരുപക്ഷേ അതാണ് നമുക്കിപ്പോൾ വേണ്ടത്. വലിയ ഭയമല്ല, വലിയ ശാന്തത. പതറാത്ത മനസ്സ്.
വാർത്തകൾ മിതമായ അളവിൽ മാത്രം നിങ്ങളിലേക്കെത്തട്ടെ. അഭ്യൂഹങ്ങൾ വാതിൽപ്പടിക്ക് പുറത്തുനിൽക്കട്ടെ. നിങ്ങളുടെ വീട് ഒരു വീടായി തന്നെ തുടരട്ടെ. നിങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ശാന്തത മക്കളിലേക്കും പകരട്ടെ. നിങ്ങളുടെ കൂടെയിരിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നട്ടെ.
ചുറ്റും ഭയം പടർത്താത്ത ഒരാളായി മാറുക എന്നതിൽ വലിയൊരു കരുത്തുണ്ട്.
എന്നിട്ടും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് സ്വാഭാവികമാണ്. ആ ചിന്തകളോടൊപ്പം ഇരിക്കുക. പ്രിയപ്പെട്ടതെന്തെങ്കിലും ചൊല്ലുക. അൽപ്പനേരം പുറത്തേക്കിറങ്ങി നിൽക്കുക. തലക്കെട്ടുകളുടെ യുദ്ധക്കളമായല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് മുൻപുള്ള തലമുറകളും ആശങ്കപ്പെട്ടും, പ്രാർത്ഥിച്ചും, സ്നേഹിച്ചും, ഉറങ്ങിയതുമായ അതേ ആകാശമായി അതിനെ നോക്കിക്കാണുക.
അസ്വസ്ഥതയുടെ കാലങ്ങൾ ലോകത്ത് എപ്പോഴുമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും, ഇവിടെ എപ്പോഴും പുലരികൾ ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് ഈ രാത്രി, ഭയത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മളെ പൂർണ്ണമായും അടിയറവ് വെക്കാതിരിക്കാം. ചുറ്റും നടക്കുന്നതറിയാം, പക്ഷേ അതിൽ മുങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാം. ജാഗ്രതയുള്ളവരാകാം, പക്ഷേ തളർന്നുപോകാതിരിക്കാം. കരുതലുള്ളവരാകാം, എന്നാൽ വീണുപോകാതിരിക്കാം. പരസ്പരം കുറച്ചുകൂടി സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തുപിടിക്കാം.
ഈ നിമിഷത്തിലും അല്പം സമാധാനം സാധ്യമാണ്.
സമാധാനം എപ്പോഴും ഒരു വലിയ സംഭവമായിട്ടാകില്ല കടന്നുവരിക. ചിലപ്പോൾ അതൊരു തീരുമാനമാണ്. ഫോൺ മാറ്റിവെക്കാനുള്ള തീരുമാനം. പതുക്കെ സംസാരിക്കാനുള്ള തീരുമാനം. ചുറ്റുമുള്ള ബഹളങ്ങളേക്കാൾ അല്പം കൂടി ഈശ്വരനിൽ വിശ്വസിക്കാനുള്ള തീരുമാനം. പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ഇരിക്കാനുള്ള തീരുമാനം. ഭയത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റിന് ശക്തികൂട്ടാതെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങാനുള്ള തീരുമാനം.
ഒരു രാത്രിക്ക് അതുമാത്രം മതിയാകും.
ലോകം ചിലപ്പോൾ അസ്വസ്ഥമായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നമുക്കിപ്പോഴും ഒരു വിളക്ക് തെളിച്ചുവെക്കാം.
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഒന്ന് നോക്കണേ. വീണ്ടും വരണം!