രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അതുൽ ഗവാണ്ടെയുടെ ‘ബീയിങ് മോർട്ടൽ’ വായിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ചില പുസ്തകങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ നമ്മൾ താഴെ വെക്കും. അവ മടുപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല മറിച്ച് അവ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ വല്ലാതെ സ്പർശിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിലൊരു ഭാഗത്ത് മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന രോഗികളോട് ഒരു ഡോക്ടർ ചോദിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒരു ദിവസം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്? എന്ത് നഷ്ടപ്പെടുമെന്നാണ് നിങ്ങൾ ഏറ്റവും ഭയക്കുന്നത്? വളരെ ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ആരും അവരോട് ഇതുവരെ അങ്ങനെയൊന്നും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ പക്കൽ ഉത്തരങ്ങൾ തയ്യാറായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും അതൊന്ന് ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി മനസ്സൊന്നു തുറക്കാൻ വേണ്ടി അവർ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ആ പുസ്തകം മടക്കിവെച്ചു. കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് എനിക്കത് തുറക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. അവരോടൊന്നും ഞാനിതുവരെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കവരോട് സ്നേഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. ഇനിയും ഒരുപാട് സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന തോന്നൽ കൊണ്ടാണ്. തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു വൈകുന്നേരത്ത് യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് വലിയൊരു ഭാരമായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിന്റെ ശാന്തതയെ അത് കെടുത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
അവിടെയാണ് എനിക്ക് തെറ്റിയത്. അനുയോജ്യമായ ഒരു സമയത്തിനായി നാം എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ അങ്ങനെ ഒരു സമയം ഒരിക്കലും വരില്ല. ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ സമയമായെന്ന് ജീവിതം നമ്മോട് വിളിച്ചുപറയാറില്ല. അത് അതിന്റെ പാട്ടിന് പോകും. നമ്മളും അതിനൊപ്പം ഒഴുകും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവരാൻ പാകത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഒരു വാതിൽ തുറന്നുതരുന്നതും കാത്ത് അങ്ങനെ കിടക്കും. മിക്കവാറും ആരും ആ വാതിൽ തുറക്കാറില്ല.
എനിക്ക് ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് പോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിനോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും. യഥാർത്ഥ സത്യം തുറന്നുപറയുന്നത് എന്നെ പൂർണ്ണമായും അനാവരണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. വളരെ ലോലമായ ഒരു സ്ഫടികപാത്രം മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് അവരത് സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുമോ അതോ താഴെയിടുമോ എന്ന് നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയുണ്ടല്ലോ. ആ പേടി കാരണം നമ്മളിൽ പലരും വർഷങ്ങളോളം പലതും പറയാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കും.
അങ്ങനെ നമ്മൾ പകുതി മാത്രം പറയുന്ന ഒരു ഭാഷ ശീലിക്കും. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് പേടിയാണ് എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം ഞാൻ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന് നമ്മൾ പറയും. ഇതെന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയേണ്ടിടത്ത് കുഴപ്പമില്ല എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മൾ അഭിനയിക്കും. ഈ അഭിനയം നമ്മൾ പോലുമറിയാതെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകും. എന്നിട്ട് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവർ പോലും നമ്മെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് നാം ഒരു ദിവസം സങ്കടപ്പെടും. സത്യത്തിൽ അവർ നമ്മെ കാണാതിരിക്കുന്നതല്ല. നാം അവർക്ക് മുന്നിൽ എന്താണോ കാണിച്ചുകൊടുത്തത് അത് മാത്രമാണ് അവർ കണ്ടത്.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നത് അപകടമാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ പലതും വിഴുങ്ങി. ഉള്ളിലെ സ്നേഹം തുറന്നുപറയാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം മനോഹരമായ പല ബന്ധങ്ങളും പതിയെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്. അതൊന്നും അപ്പൊൾ നാം തിരിച്ചറിയില്ല. അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് നാം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് നമ്മൾ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കും. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ അതൊരു പേടിയായിരുന്നു.
ആ പേടി എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ഉള്ളിലെ സത്യം പുറത്തുപറയുമ്പോൾ അതൊരു യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുന്നു. അത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം അത് ഭദ്രമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അത് തിരുത്താം. എന്നാൽ അത് പുറത്തുവന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് അതിൽ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ല.
എന്നാൽ പതിയെയാണെങ്കിലും ഞാൻ മറ്റൊരു സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. ഒന്നും പറയാതിരിക്കുന്നതിനും വലിയൊരു വില കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതൊരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആയിരിക്കില്ല വരുന്നത്. വീടിന്റെ മൂലകളിൽ പൊടി വന്നടിയുന്നതുപോലെ അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടും. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു പ്രത്യേക കോണിൽ നിന്ന് വെളിച്ചം വീഴുമ്പോഴാണ് എത്രത്തോളം പൊടിയാണ് അവിടെ നിറഞ്ഞതെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുക.
തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് എത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു എന്ന് ഒരിക്കൽപ്പോലും അറിയാതെയാണ് പലരും ഈ ലോകത്തുനിന്ന് വിടപറയുന്നത്. ആർക്കും അവരോട് സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സമയമുള്ളപ്പോൾ ആരും അത് പറയാത്തതുകൊണ്ടാണ്. പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴോ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴോ വെറുതെ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴോ ഒക്കെ പറയാമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ. അത്തരം നിസ്സാരമായ നിമിഷങ്ങളിലാണ് നാം സ്നേഹം പറയേണ്ടത്. അല്ലാതെ വലിയ നാടകീയമായ മുഹൂർത്തങ്ങളിലല്ല. കാലങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴാണ് ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളുടെ വില നാം തിരിച്ചറിയുക.
എനിക്ക് ഇനിയൊന്നും അങ്ങനെ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഠിക്കേണ്ടതില്ല.
വൈകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഈ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് എന്റെ സ്നേഹം തുറന്നുപറയാൻ ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഒരു യാത്രയയപ്പിന്റെ വേളയിലല്ലാതെ തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒരാളോട് നിങ്ങൾ എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര മനോഹരമാണ്. നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവർ അതറിയണം.
എനിക്കിതിപ്പോഴും പൂർണ്ണമായും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാനിപ്പോഴും പല വാക്കുകളും വിഴുങ്ങാറുണ്ട്. സത്യം പറയുന്നതിനേക്കാൾ എന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിനാണ് ഞാനിപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകുന്നത്. പറയാനുള്ളത് വളച്ചുചുറ്റി പറഞ്ഞിട്ട് അവർ എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചെടുക്കുമെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും വെറുതെ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.
പക്ഷേ മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ചിന്ത തന്നെയാണ് വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം.
പുസ്തകത്തിലെ ആ രോഗികളോട് അവർക്കാവശ്യമുള്ളത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്കൊരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അവർക്കത് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. ആരും അവരോടത് ചോദിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം.
ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതും കാത്ത് എനിക്കിനി നിൽക്കേണ്ടതില്ല.
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്.