ചില ഇടങ്ങളുണ്ട്, നമ്മളിൽ നിന്ന് അഭിനയങ്ങളൊന്നും ആവശ്യപ്പെടാത്ത ചില ഇടങ്ങൾ. അവിടെ നമ്മുടെ പേരോ, പദവിയോ, പാതിവഴിയിലായ ജോലികളോ ഒന്നും ഒരു വിഷയമേയല്ല. മരുഭൂമി കടലുപോലെയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ രാത്രിയിലെ ആകാശം പോലെ. ക്രൂരതയോ കരുണയോ അല്ല, മറിച്ച് അത് വെറും… ലളിതമാണ്. ആ ലാളിത്യം ഒരു വലിയ ആശ്വാസം പോലെ തോന്നും.
മ്ലൈഹയിലെ സായാഹ്നം. സൂര്യൻ തന്റെ ക്ഷീണം മറന്ന് ഉദാരമായി വെളിച്ചം വിതറുന്ന സമയം. ഇവിടെ മണൽത്തരികൾ ഒരു നിശബ്ദ സംഗീതം പോലെ മാറുന്നു. നമ്മൾ വെക്കുന്ന ഓരോ ചുവടും കാറ്റ് മായ്ച്ചുകളയാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഓരോ വാചകങ്ങളാണ്.
നെറ്റ ഇഹാന്റെ കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ മണൽക്കുന്നിന് വലിയ കുത്തനെയൊന്നുമില്ല, പക്ഷെ മണൽ കാലിനടിയിൽ നിന്ന് വഴുതി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. “ഇവിടെ ഒന്നും നിനക്ക് സ്വന്തമാക്കാനാവില്ല, നിന്റെ ബാലൻസ് പോലും” എന്ന് ആ മണൽത്തരികൾ നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ
ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവർ രണ്ട് നിഴൽരൂപങ്ങൾ മാത്രം. മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരമ്മയും, ഗൗരവത്തോടെ, എന്തോ വലിയ ദൗത്യത്തിനെന്ന പോലെ കാലെടുത്ത് വെക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞും. ആ വലിയ ആകാശത്തിന് കീഴിൽ നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്ക് പോലും വലിപ്പം കുറയുന്നതുപോലെ. ദൂരെ, ആ മണൽപരപ്പിന്റെ വന്യമായ വക്രതകൾക്ക് നടുവിൽ, മനുഷ്യൻ വരച്ച വരകൾ പോലെ ഇലക്ട്രിക് ടവറുകൾ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു; പ്രകൃതിക്ക് മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ നിഷ്ഫലമായ ശ്രമം പോലെ.
ജീവിതവും പലപ്പോഴും ഇതുപോലെയാണ്. നമ്മൾ ഉറപ്പുകളും, സമയക്രമങ്ങളും, പദ്ധതികളും കൊണ്ട് കോട്ടകൾ പണിയുന്നു. ശൂന്യതയ്ക്ക് മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെ നമ്മൾ ‘പുരോഗതി’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ മരുഭൂമിക്ക് അതിലൊന്നും വലിയ താല്പര്യമില്ല. മണൽ നമ്മളെ സത്യസന്ധരാക്കുന്നു.
പണ്ടൊരിക്കൽ ഞാൻ കുറിച്ചിരുന്നു, ഒരു മണൽത്തരി പോലെയാവുന്നതിലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച്. അത് ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത, നേട്ടങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പില്ലാത്ത ഒരുതരം സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. “ഞാൻ പ്രധാനപ്പെട്ടവനാവണം” എന്ന ഭാരത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനം. ഒന്നിന്റെയും കാരണമാവാതെ തന്നെ, വലിയൊന്നിന്റെ ഭാഗമാവുക. അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെന്തോ ഒന്ന് അയയുന്നു, ശാന്തമാകുന്നു.
കാരണം, നാം അനുഭവിക്കുന്ന പല സങ്കടങ്ങളും “എനിക്കൊരു വിലയുണ്ടാവണം” എന്ന നിർബന്ധബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വരുന്നതാണ്. എന്നാൽ മരുഭൂമി മറ്റൊരു തരം ‘വില’യാണ് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്, എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയും, എനിക്കൊരു പിഞ്ചുകൈ പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ കഴിയും – അത് മാത്രം മതി ഞാൻ പ്രസക്തനാവാൻ.
നെറ്റയെയും ഇഹാനെയും നോക്കൂ. അവിടെ വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളൊന്നുമില്ല. അഭിനയിച്ചു തീർക്കുന്ന വീരഗാഥകളില്ല. അവിടെ ചലനം മാത്രം. കരുതൽ മാത്രം. പരസ്പരം താങ്ങായി മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ചുവടുകൾ മാത്രം. എങ്കിലും, അതൊരു പ്രപഞ്ചത്തോളം വലിപ്പമുള്ള കാര്യമായി തോന്നുന്നു. ഒരുപക്ഷെ അതങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കാം.
മാതാപിതാക്കളാവുക എന്നതും അങ്ങനെയാണ്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു വലിയ സംഭവമായി തോന്നണമെന്നില്ല. അത് കുഞ്ഞിന്റെ ഉടുപ്പ് ശരിയാക്കി കൊടുക്കുന്നതോ, വീഴാതെ കൈ പിടിക്കുന്നതോ, കുഞ്ഞുകാലുകൾക്ക് ഒപ്പമെത്താൻ സ്വന്തം വേഗത കുറക്കുന്നതോ ഒക്കെയാവാം. പക്ഷെ ആ സാധാരണ പ്രവൃത്തികൾക്കുള്ളിൽ അസാധാരണമായ ഒരു തീരുമാനമുണ്ട്: “ഞാനൊരു അഭയസ്ഥാനമാവുക” എന്ന തീരുമാനം.
നെറ്റ ഇഹാന്റെ കൈ പിടിക്കുമ്പോൾ അത് വെറുമൊരു സഹായമല്ല, അതൊരു ഉറപ്പാണ്: “നിനക്ക് ഈ ലോകത്തേക്ക് നടക്കാം, ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്. നിലം വഴുതിയാലും ഞാൻ മാറില്ല.”
ഇഹാന് ഇതൊന്നും അറിയില്ല. അവന് ആ മണൽക്കുന്ന് ഒരു പർവ്വതമാണ്, ഓരോ ചുവടും ഓരോ സാഹസികതയാണ്. മുതിർന്നവരായ നമ്മളാണ് പലപ്പോഴും ഈ നിമിഷങ്ങളെ വെറുതെ ആസ്വദിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്നത്. നമുക്കെല്ലാം ഒരു “അവസാനം” വേണം. എന്നാൽ മരുഭൂമിക്ക് അവസാനങ്ങളില്ല, തുടർച്ചകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ.
‘ചെറുതാവുക’ എന്നത് ഒരു കുറവല്ല. അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. “ഞാൻ നിസ്സാരനാണ്” എന്ന് സമ്മതിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സമാധാനം വലുതാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ചുമലിലേറ്റേണ്ട ആവശ്യം എനിക്കില്ല. എനിക്ക് ചുമക്കേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം – എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കൈകൾ, കുറച്ചു സ്നേഹം, പിന്നെ മുന്നോട്ടുള്ള ഈ ചുവടുകൾ.
ആ ചിത്രത്തിന്റെ അരികുകളിൽ മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ട്. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയാണ്. വെളിച്ചം മായുന്നു. ഈ നിമിഷം ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു ഓർമ്മയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതാണ് മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നതിലെ വേദനയും സൗന്ദര്യവും. ഒന്നും ശാശ്വതമല്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നു, കൈകോർത്ത് നടക്കുന്നു. അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധൈര്യം. കീഴടക്കലല്ല, മറിച്ച് “കൂടെയുണ്ടാവുക” എന്നതാണ് പ്രധാനം.
മ്ലൈഹയിലെ ആ മണൽക്കുന്നിൽ, ആകാശത്തിന് കീഴെ, നെറ്റയും ഇഹാനും ഒന്നും തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അവരങ്ങനെ നടക്കുകയാണ്. ക്ഷമയോടെ, സ്നേഹത്തോടെ ആ മരുഭൂമി അവരെ അതിനനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു..