നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സിന് ഒരു സുഖപ്പെടലുണ്ടാകാറുണ്ട്—അതിലേക്ക് നമ്മൾ അനാവശ്യമായി ഇടപെടാതിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണത്. എന്നാൽ ആ ശാന്തമായ മനോഹാരിതയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറില്ല.
ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും കൃത്യമായ സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ തീർക്കേണ്ട പ്രോജക്റ്റുകളെപ്പോലെ കാണാനാണ് നമ്മൾ ശീലിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിഷമമോ, പഴയൊരു സങ്കടമോ, അല്ലെങ്കിൽ നീണ്ടൊരു കാലത്തെ തളർച്ചയോ തോന്നുമ്പോൾ, അതിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നിയന്ത്രിക്കാനാണ് നമ്മൾ ആദ്യം ശ്രമിക്കുന്നത്. അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടാനും, പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും നമ്മൾ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു. മനസ്സിന്റെ മുറിവുകളെ ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ തകരാറുപോലെ കണ്ട്, കയ്യിൽ ആയുധങ്ങളുമായി നമ്മൾ ഓടുകയാണ്—എങ്ങനെയെങ്കിലും പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി വീണ്ടും സജീവമാകാൻ വേണ്ടി മാത്രം.
എന്നാൽ നമ്മുടെ പദ്ധതികൾക്കോ കലണ്ടറുകൾക്കോ വഴങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല നമ്മുടെ ഹൃദയം; അതിന് അതിന്റേതായ ആവർത്തനങ്ങളും കാറ്റിന്റെ ദിശകളുമുണ്ട്.
നമ്മുടെ വിരലിൽ ഒരു ചെറിയ മുറിവുണ്ടാകുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കാറുള്ളത് എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. അവിടെ പുതിയ കോശങ്ങൾ വന്ന് നിറയാൻ നമ്മൾ ഉത്തരവിടുകയോ, നമ്മുടെ മനക്കരുത്ത് കൊണ്ട് ആ തൊലി കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. നമ്മൾ ആ മുറിവ് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നു, അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; പിന്നീട്, ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ആ മുറിവ് എങ്ങനെ ഉണക്കണമെന്ന് പണ്ടേ അറിയാവുന്ന നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ വലിയ ബുദ്ധിയിലേക്ക് നമ്മൾ അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. സുഖപ്പെടുക എന്നത് നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ല; മറിച്ച് നമ്മൾ അതിനായി അൽപ്പം ഇടം നൽകുമ്പോൾ മാത്രം തനിയെ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയയാണ്.
നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ പ്രതിസന്ധികളോട് നമ്മൾ പോരാടുന്നത് നിർത്തുമ്പോഴും ഇതേ മനോഹരമായ മാന്ത്രികതയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തളർച്ചയെയും തകർന്ന കഷണങ്ങളെയും നോക്കി, “ഇന്നത്തേക്ക് മാത്രം ഞാനിതിനെ നന്നാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല” എന്ന് തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ ഭാരക്കുറവുണ്ട്. ആ കഠിനമായ ദിവസത്തെ നിർബന്ധപൂർവ്വം ഒരു നല്ല ദിവസമാക്കി മാറ്റാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. തളർന്നുപോയതിൽ നമ്മൾ ആരോടും മാപ്പ് പറയേണ്ടതുമില്ല, മറ്റുള്ളവരുടെ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം ഓടാൻ കഴിയാത്തതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നേണ്ടതുമില്ല.
പലപ്പോഴും നമ്മുടെ വളർച്ച സംഭവിക്കുന്നത് തികച്ചും നിശബ്ദമായിരിക്കുമ്പോഴാണ്. തണുപ്പുകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഒരു കാടുപോലെയാണത്—പുറമെ നോക്കുമ്പോൾ ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ്, തികച്ചും ശാന്തമായി, ഒന്നും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാത്തതുപോലെ തോന്നും. എന്നാൽ അതിനടിയിൽ, ആരും കാണാതെ, ഒരു വലിയ പുനർജനിക്കായി പ്രകൃതി ഒരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കും.
നമ്മുടെ ചിന്തകളുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് നമ്മൾ പതുക്കെ മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മെത്തന്നെ വീണ്ടെടുക്കാൻ നമ്മൾ തനിയെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും. കടലിലെ തിരമാലകളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും മണ്ണിലെ വിത്തുകളെ മുളപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ സർവ്വശക്തൻ തന്നെയാണ്, നിങ്ങളുടെ നിശബ്ദമായ തണുപ്പുകാലങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സുഖപ്പെടൽ നിങ്ങളുടെ മാത്രം ശ്രമങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചല്ല ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് എത്ര വലിയ ആശ്വാസമാണ്! കുറച്ചുദൂരത്തേക്ക് എല്ലാ ഭാരങ്ങളും ഇറക്കിവെച്ച് ആ യാത്രയിലെ ഒരു യാത്രികൻ മാത്രമാകാൻ നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ആ കൈകൾക്ക് നിങ്ങളെ എങ്ങനെ കൂട്ടിച്ചേർക്കണമെന്നും നന്നായി അറിയാം, ഒപ്പം ആ വെളിച്ചം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പതുക്കെ വഴിമാറി വരുന്നുണ്ടെന്ന ഉറപ്പിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിശ്രമിക്കാം.
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്.