ചെറിയ രണ്ട് ചതുരക്കടലാസുകൾ. ഒന്നിൽ ചുവന്ന നിറമുള്ള ഒരു രൂപം നിവർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. വലിയ കറുത്ത കണ്ണുകൾ, മുഖത്തൊരു കൊച്ചു ചിരി, നീളമുള്ള ചാരനിറമുള്ള കാലുകൾ. അതിനു താഴെയായി, അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിയും കുറച്ചും അവൻ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്- ‘സ്പൈഡർമാൻ’. അതിൽ നിന്നും വേറിട്ട്, എന്നാൽ എങ്ങനെയോ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു കടലാസിൽ ഒരു തോണിയുണ്ട്. വെറുമൊരു ഔട്ട്ലൈൻ, അതിനുള്ളിൽ കുറച്ചു കറുത്ത വട്ടങ്ങൾ. ചുറ്റും വെളുത്ത ശൂന്യത മാത്രം. അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അതൊരു തോണിയാണെന്ന്. അത്രമാത്രം. കടലില്ല, ആകാശമില്ല, വലിയ കെട്ടിടങ്ങളില്ല, വില്ലന്മാരില്ല, തിരമാലകളുമില്ല. അവിടെ ഒരു ഹീറോയും ഒരു തോണിയും മാത്രം.
ഞാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും ആ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ അവരുടെ ഹീറോകളെ വരയ്ക്കുമ്പോൾ, അവർ അതിലെ അനാവശ്യമായ ഭാരങ്ങളൊക്കെ ഒഴിവാക്കി ഏറ്റവും ലളിതമായ രൂപത്തിലേക്ക് അവരെ മാറ്റുന്നു. അവിടെ നാടകീയമായ പോസുകളില്ല, കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വലവിരിക്കുന്ന തിരക്കില്ല, പേശീബലത്തിന്റെ അഹങ്കാരമില്ല. ആ ഹീറോ വെറുതെ നിവർന്നു നിൽക്കുകയാണ്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. ഒരു കുട്ടിക്ക് കരുത്ത് എന്നാൽ ആക്രോശങ്ങളോ സങ്കീർണ്ണതകളോ അല്ല. അതൊരു നിറമാണ്, നിലപാടാണ്, അതിലുപരി അതൊരു കരുണയാണ്.
പിന്നെ ആ തോണി. ഒരു തോണി എന്നത് ചലിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസമാണ്. എന്തൊക്കെയോ കടന്നുപോകാൻ കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസമുള്ളതുകൊണ്ടാണല്ലോ നമ്മൾ തോണി വരയ്ക്കുന്നത്. ആ കടലാസിൽ വെള്ളം വരച്ചു ചേർത്തിട്ടുപോലുമില്ല. ചുറ്റും ശൂന്യതയാണ്. പക്ഷേ ആ തോണി അവിടെയുണ്ട്. അതിനർത്ഥം, അവിടെയൊരു മഹാസമുദ്രം ഉണ്ടെന്ന് അവൻ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, അവൻ അത് അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഇതിലെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള ചിന്തയും അതുതന്നെയാകും. നമ്മൾ മുതിർന്നവർക്ക് ഒരടി മുന്നോട്ട് വെക്കണമെങ്കിൽ ഭൂപടം മുഴുവൻ കാണണം, കടൽ വരച്ചുവെക്കണം, കാലാവസ്ഥ മുൻകൂട്ടി അറിയണം. എന്നാൽ കുട്ടികൾ അങ്ങനെയല്ല. അവർ ആദ്യം തോണിയുണ്ടാക്കുന്നു. ആ യാത്ര സാധ്യമാണെന്ന് അവർ തീവ്രമായി വിശ്വസിക്കുന്നു.
ആ രണ്ട് ചിത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നോക്കൂ. സ്പൈഡർമാൻ തോണിക്കുള്ളിലല്ല നിൽക്കുന്നത്, അതിനരികിലാണ്. ധൈര്യവും യാത്രയും രണ്ടാണെങ്കിലും അവ തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ഒരു ബന്ധമുള്ളതുപോലെ. ഒന്ന് നമ്മൾ ആരാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവാകുമ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് നമ്മുടെ മുന്നേറ്റമാണ്. നമ്മളെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒന്നിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കും മുൻപ്, നമ്മൾ ആരാണെന്ന പൂർണ്ണ ബോധ്യത്തോടെ നിവർന്നു നിൽക്കേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ, ആ തോണി അവൻ തന്നെയാകാം. അവൻ ഭാവിയിൽ ആരായിത്തീരും എന്ന സങ്കൽപ്പമാകാം ആ ഹീറോ. അതുമല്ലെങ്കിൽ, ആ തോണി അറിയപ്പെടാത്ത ലോകങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോകുമ്പോൾ ആ ഹീറോ തീരത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്നതുമാകാം.
ആ രണ്ട് വരകൾക്കും ചുറ്റുമുള്ള വെളുത്ത ശൂന്യതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ട്. ആ ശൂന്യത മുഴുവൻ വരച്ചു നിറയ്ക്കണമെന്ന് അവന് തോന്നിയിട്ടില്ല. ആ കാലിയായ ഇടങ്ങളെ അവൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ പൂർണ്ണമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലല്ലോ. പണിതീരാത്ത ഒരു ശൂന്യതയിലും ഒരു ഹീറോയ്ക്ക് നിവർന്നു നിൽക്കാം. കാണാത്ത കടലിലും ഒരു തോണിക്ക് ഒഴുകി നടക്കാം. അതിനാണ് നമ്മൾ വിശ്വാസം എന്ന് പറയുന്നത്.
നമ്മൾ മുതിർന്നവർ നമ്മുടെ കടലാസുകളെ വല്ലാതെ വലിച്ചുവാരി നിറയ്ക്കാറുണ്ട്. അതിൽ പശ്ചാത്തലങ്ങൾ ചേർക്കും, കഥകൾ മെനയും, പ്രതിരോധങ്ങൾ തീർക്കും. നമ്മുടെ ഹീറോകളെ നമ്മൾ കവചങ്ങൾ അണിയിക്കും, നമ്മുടെ തോണികൾക്ക് നമ്മൾ ഭാരം കൂട്ടും. ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ നമ്മൾ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മുടെ ചിരികൾ മാഞ്ഞുപോയി.
എന്നാൽ ഇവിടെ, ഈ രണ്ട് ചെറിയ കടലാസുകളിൽ, ധൈര്യം എന്നത് എത്ര ലളിതമാണ്. നിവർന്നു നിൽക്കുക, പുഞ്ചിരിക്കുക, ആ തോണിയെ വിശ്വസിക്കുക. നമ്മൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ വലിയ കടലിനായി കുറച്ചിടം ബാക്കിവെക്കുക. ജീവിതം നമ്മളോട് എപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെടുന്നതും ഇതുതന്നെയാകാം. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മൾ മുതിർന്നവർ അത് തിരിച്ചറിയുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപേ, ഒരു കുഞ്ഞ് അത് മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടാകാം.
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും അവിടെയുണ്ട്. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവർക്കായി കുറച്ച് പോഡ്കാസ്റ്റുകളും, കാണാനായി കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഒന്ന് നോക്കണേ. വീണ്ടും വരണം!