നമ്മളില്ലാത്ത ഒരുകാലത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഒരുനാൾ ഈ ലോകം നമ്മളില്ലാതെ തന്നെ അതിന്റെ യാത്ര തുടരും. നമ്മൾ നടന്നുതീർത്ത ഇടവഴികൾ, നമ്മൾ ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും തീർത്ത മുറികൾ, നമ്മൾ പ്രിയപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതി കൂടെക്കൂട്ടിയ വസ്തുക്കൾ… എല്ലാം അവിടെത്തന്നെ ബാക്കിയുണ്ടാകും, പക്ഷേ നമ്മൾ മാത്രം ഉണ്ടാവില്ല. അന്ന് പതിവുപോലെ പ്രഭാതങ്ങൾ വിരിയും, ഋതുക്കൾ അതിന്റെ ചക്രം പൂർത്തിയാക്കും. നമ്മൾ സ്നേഹത്തോടെ നട്ടുനനച്ച മരങ്ങൾ നമ്മുടെ അഭാവമറിയാതെ ആകാശത്തേക്ക് ചില്ലകൾ നീട്ടും. നമ്മൾ പോയെന്ന് കരുതി ലോകം ഒരിടത്തും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കില്ല എന്നത് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഒരേസമയം അത്ഭുതവും വിനയവും തോന്നും.
നമ്മൾ താമസിച്ചിരുന്ന വീടിന്റെ ജനാലയ്ക്കൽ അപ്പോഴും വെയിൽ വന്നു വീഴും, കടൽത്തിരകൾ പതിവുപോലെ തീരത്തെ ചുംബിച്ചു മടങ്ങും. പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കിടയിൽ പുതിയ സംസാരങ്ങൾ തുടങ്ങും, ജീവിതം അതിന്റെ നിഗൂഢമായ താളം തെറ്റാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും. നമ്മൾ അടുക്കളയിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ചായക്കപ്പിൽ മറ്റൊരാൾ ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ടാകാം, നമ്മൾ ഏറെയിഷ്ടപ്പെട്ട് വായിച്ച പുസ്തകം മറ്റാരുടെയൊക്കെയോ കൈകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടാകാം, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ പാടിയിരുന്ന പാട്ട് എവിടെയോ റേഡിയോയിൽ അപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാകാം. നമ്മൾ ഒരു നിഴൽ പോലെ മാഞ്ഞുപോയാലും, നമ്മൾ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്ന ചില ചെറിയ അടയാളങ്ങളുണ്ട്. അത് നമ്മളെ മറ്റുള്ളവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിപ്പിക്കും.
നമുക്ക് കാലത്തെ തടഞ്ഞു നിർത്താനാവില്ല എന്നത് സത്യമാണ്, പക്ഷേ നമുക്ക് ചില സ്പന്ദനങ്ങൾ ബാക്കിവെച്ചു പോകാം. നമ്മൾ മറ്റൊരാളോട് കാണിച്ച ഒരു ചെറിയ കാരുണ്യം ആ വ്യക്തിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഒരു വെളിച്ചമായിരിക്കും. നമ്മൾ എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ്, നമ്മുടെ കൈപ്പടയിലുള്ള ഒരു പാചകക്കുറിപ്പ്, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പഴയ വീഡിയോയിലെ നമ്മുടെ ചിരിയുടെ ഒച്ച… അത് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ അവർക്കരികിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നും. നമ്മൾ എന്നും ഇവിടെ ഉണ്ടാകാനല്ല വന്നത്, പക്ഷേ നമ്മൾ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നതും മറ്റുള്ളവർക്ക് എന്ത് നൽകി എന്നതുമാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ ആയുസ്സ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്.
എന്റെ ഈ ചെറിയ ലോകവും ഇതിലെ വരികളും എന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിലും നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കണം എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഇല്ലാതാകുമ്പോഴും, എന്റെ ശബ്ദമായി, എന്റെ ചിന്തകളായി ഈ പ്രോജക്റ്റ് ഇവിടെ അവശേഷിക്കട്ടെ. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും സ്നേഹത്തോടെയും പ്രകാശത്തോടെയും നിറയ്ക്കുക. നമ്മൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും, ഈ ലോകം നമ്മളെ ഓർക്കാൻ ഒരൊറ്റ കാരണം മതി—നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്കായി പകർന്നു നൽകിയ ആ വലിയ സ്നേഹം.