ചിലർക്ക് ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ഇരുന്ന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷെ എനിക്കതിന് കഴിയില്ല.
എനിക്ക് ചുറ്റും സാധനങ്ങൾ വാരിവലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ, എന്റെ ഉള്ളിലും എന്തൊക്കെയോ തടയുന്ന പോലെ തോന്നും. വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നുമല്ല. നേരിയ ഒരു തലവേദന പോലെ, ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നാൽ അറിയില്ല, പക്ഷെ ശ്രദ്ധിച്ചുപോയാൽ പിന്നെ അത് മാത്രമേ കാണൂ എന്ന അവസ്ഥ.
കുട്ടിക്കാലത്ത് പഠിക്കാൻ ഇരിക്കും മുൻപ് ഞാൻ മേശ വൃത്തിയാക്കുമായിരുന്നു. ആരും പറഞ്ഞിട്ടല്ല. അതൊരു വലിയ അച്ചടക്കമുള്ള കുട്ടിയായതുകൊണ്ടുമല്ല. ആ മേശ എന്നോട് “സംസാരിക്കുന്നത്” നിർത്താൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കും. പൊടി തട്ടിക്കളയും. കസേര നേരെയിടും. ചുറ്റും ഒന്ന് ശാന്തമായാലേ എനിക്ക് പുസ്തകം തുറക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.
വലുതായപ്പോഴാണ് എനിക്കത് മനസ്സിലായത്. നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഈ വലിയ ലോകത്ത്, എന്റേതായ ഒരു ചെറിയ ലോകം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു അന്ന് ഞാൻ. ഉള്ളിലെ പേടിയും ആകുലതകളും ആ കുട്ടിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു തുണിയെടുത്ത് മേശ തുടച്ചു. സാധനങ്ങൾ വരിവരിയായി വെച്ചു. പുറമെയെങ്കിലും ഒന്ന് അടുക്കും ചിട്ടയും വന്നാൽ, ഉള്ളിലെ വിറയൽ നിൽക്കുമെന്ന് അവൻ വെറുതെ ആശിച്ചു.
ഇന്നും ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
അലങ്കോലമായ ഒരു മേശ വെറും കാഴ്ചയല്ല. പത്തുപേർ ഒരേസമയം നമ്മളോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാണത്. മറുപടി അയക്കാത്ത കത്തുകൾ, ബാക്കിവെച്ച ജോലികൾ… അവയൊന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുകയല്ല. അവ നമ്മളോട് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും: “നീ അത് മറന്നോ?”, “നീ വൈകിപ്പോയി”, “നീ ആർക്കും ഒന്നുമായില്ല”.
കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ കൂടി മനസ്സ് അതറിയുന്നുണ്ട്. അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകാതെ കൂട്ടിയിട്ടത് പോലെ, എവിടെയോ എന്തോ കരിഞ്ഞ മണം വരുന്നത് പോലെ, അതൊരു അസ്വസ്ഥതയാണ്.
പക്ഷെ സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ഈ അലങ്കോലമല്ല എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, തീരാതെ കിടക്കുന്ന കണക്കുകളാണ്. “അവസാനിപ്പിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ”. പേരിടാത്ത, ഇടം കണ്ടെത്താത്ത, അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടിത്തടഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന കുറേ ചിന്തകൾ.
പുറത്തെ പൊടി തട്ടിക്കളയാം. പക്ഷെ ഉള്ളിലെ അഴുക്കോ? അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം. സങ്കടങ്ങളെ നമുക്ക് എടുത്തുമാറ്റി ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി വെക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ആരോ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് ഇന്നും ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ കുത്തിനോവിക്കുന്നുണ്ടാകും. കുറ്റബോധവും, ക്ഷീണവും, ശൂന്യതയും എല്ലാം കൂടി കൂടിക്കുഴഞ്ഞ് കിടക്കുകയാകും. അത് “തീർന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റി വെക്കാൻ പറ്റില്ല.
അതുകൊണ്ട് അത് ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പുമുട്ടും. പൊടി പിടിക്കുന്നത് പോലെ, നിശബ്ദമായി.
അവിടെയാണ് എഴുത്ത് എനിക്ക് കൂട്ടിനെത്തുന്നത്. എനിക്ക് എഴുത്ത് എന്നത് ഒരു കലയല്ല. അതൊരു വൃത്തിയാക്കലാണ്. വീട് അടിച്ചുവാരുന്നതുപോലെ, മനസ്സ് വൃത്തിയാക്കുന്ന പണി.
പലപ്പോഴും ആരെയും ഒന്നും ബോധിപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ എഴുതുന്നത്. ഉള്ളിലൊന്ന് സ്ഥലം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ്. സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ തട്ടി വീഴാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കിടന്നാൽ അത് അഴുകി തുടങ്ങും. അത് പിന്നീട് ദേഷ്യമായി പുറത്തുവരും. വെറുതെയിരിക്കുമ്പോൾ കരച്ചിലായി വരും. ഉറങ്ങിയാലും മാറാത്ത ക്ഷീണമായി മാറും.
പക്ഷെ അത് എഴുതിവെക്കുമ്പോൾ, അതിന് ഒരു രൂപം കിട്ടും. കാര്യങ്ങൾ മാറും എന്നല്ല. പക്ഷെ അതിനെ നേരിടാൻ നമുക്ക് ഒരു രൂപം കിട്ടും. “ഇതാണ് എന്റെ സങ്കടം”, “ഇതാണ് എന്റെ പേടി”, “പുറമെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഞാൻ തളർന്നിരിക്കുകയാണ്” എന്ന് പേര് വിളിക്കുമ്പോൾ, ആ രാക്ഷസൻ വെറുമൊരു വസ്തുവായി മാറും. നമുക്ക് എടുത്തുമാറ്റാൻ പറ്റുന്ന, കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഒരു വസ്തു.
നമ്മൾ “സൌഖ്യം” എന്ന് വിളിക്കുന്ന പലതും, യഥാർത്ഥത്തിൽ വേദനകളെ അടുക്കിവെക്കലാണ്. വേദനയെ ഇല്ലാതാക്കലല്ല, മറിച്ച് അത് എല്ലായിടത്തും ചിതറിക്കിടക്കാതെ നോക്കലാണ്.
ഞാൻ മേശ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ വെറുതെ മേശ തുടക്കുകയല്ല. ഞാൻ എന്റെ തലച്ചോറിനോട് പറയുകയാണ്: “പേടിക്കേണ്ട, നമ്മൾ മുങ്ങിപ്പോകില്ല. എല്ലാം ശരിയാകും.”
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എഴുതുന്നത് ആരുടെയും കയ്യടിക്ക് വേണ്ടിയല്ല. ഉള്ളിലെ കണ്ണാടിയിലെ പൊടി തുടച്ചുമാറ്റുകയാണ് ഞാൻ. കട്ടിലിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച സങ്കടങ്ങളെ പുറത്തെടുത്ത് വെളിച്ചത്ത് വെക്കുകയാണ്.
എഴുത്തുകാർ എന്നത് വെറും കഥ പറയുന്നവരല്ല. അവർ മനസ്സിന്റെ തറ തുടക്കുന്നവരാണ്. രാത്രിയിൽ ചൂലുമായി നടക്കുന്നവരെപ്പോലെ, ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ കിടക്കുന്നതിനെയെല്ലാം വാരികൂട്ടി, അതിനെ ഭംഗിയുള്ള വരികളാക്കി മാറ്റുന്നവർ. അങ്ങനെ മാറ്റുമ്പോൾ, ആ സങ്കടങ്ങൾക്ക് പിന്നീട് നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതാണ് എനിക്ക് എഴുത്ത്. വൃത്തിയായിക്കിടക്കുന്ന ഒരു മേശ പോലെ. അടുക്കും ചിട്ടയുമുള്ള ഒരു മനസ്സ് പോലെ. എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒന്നാകില്ല അത്. പക്ഷെ, ഒന്ന് ശ്വാസം വിടാൻ അത് സഹായിക്കും.