ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്… വളരെ നിശബ്ദമായി, നാണത്തോടെയെന്ന പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നവ. എന്നാൽ വലിയ ആരവങ്ങളോടെ എത്തുന്ന ആഘോഷങ്ങളേക്കാൾ ആഴത്തിൽ, ഒത്തിരിനാൾ അവ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ സ്പർശിച്ചുനിൽക്കും. എൻ്റെ മകൻ ഇഹാനുമൊത്തുള്ള അത്തരമൊരു നിമിഷമാണ് ഞാനിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നത്.
അലസമായി കിടക്കുന്ന കിടക്കവിരികൾ, അതിലൊരു വശത്തായി സ്പ്രിംഗ് കൈകളുള്ള ഒരു കളിപ്പാട്ട റോബോട്ട്, അതിനരികിലായി അവൻ വരച്ച ഒരു പെൻസിൽ ചിത്രം. ഒരു കുഞ്ഞിന് മാത്രം സാധിക്കുന്നത്ര ഗൗരവത്തോടെയാണ് അവൻ അത് വരച്ചുതീർത്തത്.
അതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായി എനിക്ക് തോന്നിയ കാര്യം മറ്റൊന്നാണ്; ഞാൻ അവനോട് വരയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. വരച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ട് അവൻ അത് എന്നോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞതുമില്ല. അവൻ വെറുതെ അവിടെ ഇരുന്നു, ഒരു പെൻസിൽ എടുത്തു, എന്നിട്ട് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ലോകത്തെ കടലാസിലേക്ക് പകർത്തി വെച്ചു.
ഒരു റോബോട്ട്.
ഉറപ്പുള്ള, ഉയരമുള്ള, ഒരല്പം വിചിത്രമായ ആകൃതിയുള്ള, എന്നാൽ അതിന്റേതായ രീതിയിൽ സന്തോഷം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്. അത് അവന്റേത് മാത്രമായ ഒരു പതിപ്പായിരുന്നു. കുട്ടികൾ അങ്ങനെയാണ്. കൺമുന്നിലുള്ളതിനെ മാത്രമല്ല അവർ കാണുന്നത്. ഈ ലോകം കുറച്ചുകൂടി ഭാവനയ്ക്ക് ഇടം നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു എന്ന് അവർ സ്വപ്നം കാണുന്നു. ആ ഇടത്തിൽ നിന്നാണ് അവർ വരയ്ക്കുന്നത്.
ബിൽ മോയേഴ്സ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “സർഗ്ഗാത്മകത എന്നത് സാധാരണത്വത്തെ ഭേദിച്ച് വിസ്മയത്തെ കണ്ടെത്തുന്നതാണ്” എന്ന്. ആ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയതും അതുതന്നെയാണ്.
ആ ഉച്ചനേരത്തിന് എടുത്തുപറയത്തക്ക പ്രത്യേകതകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തീർക്കാനുള്ള ജോലികൾ, മറുപടി അയക്കേണ്ട ഇമെയിലുകൾ, മുതിർന്നവരുടേതായ പതിവ് ആകുലതകൾ… എന്നാൽ ആ സാധാരണ ദിവസത്തിൻ്റെ നടുവിൽ, വെറുമൊരു കടലാസിൽ എൻ്റെ മകൻ നിശബ്ദമായി ആ ‘വിസ്മയത്തെ’ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
അവൻ പകർത്തിയെഴുതുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വ്യാഖ്യാനിക്കുകയായിരുന്നു. വട്ടത്തിലുള്ള തല ഒരു ബിന്ദുവായി മാറി, സ്പ്രിംഗുകൾ നീളൻ വരകളായി, ബൂട്ടുകൾ ചെറിയ ഉരുണ്ട പാദങ്ങളായി. അവൻ കാണുന്നതും, ചിന്തിക്കുന്നതും, സ്വപ്നം കാണുന്നതും എങ്ങനെയോ, അതിൻ്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു ഓരോ വരയും.
അവനെ നോക്കിനിന്നപ്പോൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് അലിയുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഭാവന എന്നത് ആർഭാടമല്ലെന്നും, മറിച്ച് ലോകത്തെ കുറച്ചുകൂടി തെളിച്ചത്തോടെ കാണാനുള്ള വഴിയാണെന്നും ഉള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.
പിക്കാസോ പറഞ്ഞതുപോലെ, “എല്ലാ കുട്ടികളും കലാകാരന്മാരാണ്.” കഴിവോ പൂർണ്ണതയോ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മായം ചേർക്കാത്ത സത്യസന്ധതയോടെ അവർ വരയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് അത്. തെറ്റിപ്പോകുമെന്ന ഭയമില്ല, മടിയോ തിരുത്തലുകളോ ഇല്ല. ശ്വാസമെടുക്കും പോലെ സ്വാഭാവികമായ സൃഷ്ടി മാത്രം. വളരുംതോറും നമുക്കത് നഷ്ടപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ തിരികെ നടക്കാനുള്ള വഴി നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നു.
ഇന്നും ആ ചിത്രം എൻ്റെ മേശപ്പുറത്തുണ്ട്. ഞാനത് മാറ്റിയിട്ടില്ല, മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല. മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിക്കാത്ത, ചെറിയ സർഗ്ഗാത്മക നിമിഷങ്ങളിൽ എത്രമാത്രം വിശുദ്ധി ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അത് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
വിസ്മയങ്ങൾ എപ്പോഴും കൊട്ടിഘോഷിച്ച് വരണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു പെൻസിലും പിടിച്ച്, മൂളിപ്പാട്ടും പാടി, ഒരു റോബോട്ടിനെ വരച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവരും. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ പ്രകാശപൂരിതമാക്കാൻ… അതുമാത്രം മതിയാകും.