നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഓട്ടമത്സരം നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള പരക്കംപാച്ചിൽ. മറ്റുള്ളവർ എവിടെ എത്തിയെന്ന ആകുലത, എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ മികച്ചവരായി തീരാനുള്ള തത്രപ്പാട്. പക്ഷേ, ഈ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾ നിങ്ങളോട് തന്നെ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ഇതിനെല്ലാം ഒടുവിൽ എവിടെയാണ് നാം വിശ്രമിക്കുക എന്ന്? നമ്മുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫോണിലെ ഓരോ നോട്ടിഫിക്കേഷനും ഒരു വലിയ അപകടത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് പോലെയാണ് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്. ഉടനെ മറുപടി നൽകിയില്ലെങ്കിൽ, ഉടനെ പ്രതികരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ലോകം അവസാനിച്ചു പോകുമെന്ന് നാം വെറുതെ പേടിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ, അതൊരു വെറും തോന്നൽ മാത്രമാണ്. ആ ഇമെയിലുകൾക്കും വാട്സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ സമാധാനത്തേക്കാൾ വിലയില്ല എന്നതാണ് പച്ചയായ സത്യം.
ജീവിതത്തിന്റെ താളം എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ വേഗതയല്ല. നിങ്ങൾ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുകയാണെന്ന് കരുതുക. ചുറ്റുമുള്ളവർ ഓടിപ്പോകുന്നുണ്ടാകാം. അവർക്ക് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് വേഗമെത്തണം എന്നാകാം. പക്ഷേ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പൂവിനെ തൊടാനും അതിന്റെ മണം ആസ്വദിക്കാനും തോന്നിയാൽ അവിടെ നിൽക്കുന്നതിലാണ് നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ വേഗത കൂട്ടേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു യന്ത്രമല്ല. ഇടയ്ക്കൊന്ന് തളരുമ്പോൾ, ഒന്ന് കിതയ്ക്കുമ്പോൾ ലോകത്തോട് ‘അല്പനേരം കാത്തിരിക്കൂ’ എന്ന് പറയാൻ നമുക്ക് ധൈര്യമുണ്ടാകണം. അടിയന്തിരം എന്ന വാക്ക് പലപ്പോഴും നമ്മെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാൻ ലോകം കണ്ടെത്തിയ ഒരു സൂത്രപ്പണി മാത്രമാണ്.
ഒരു മരത്തിന്റെ കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. അത് വളരാൻ അതിന്റേതായ സമയമെടുക്കുന്നു. വേരുകൾ പടരാനും പൂക്കൾ വിരിയാനും അത് ആരെയും തിരക്ക് കൂട്ടുന്നില്ല. പ്രകൃതിക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു താളമുണ്ട്. ആ താളം നമ്മുടെ ശരീരത്തിനും ആവശ്യമാണ്. എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്ക് ലഭ്യമായിരിക്കുക എന്നത് ഒരു കടമയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സമാധാനം നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭാരമാണ്. ഫോൺ സൈലന്റ് ആക്കി വെച്ച്, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴോ, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പം വെറുതെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴോ നിങ്ങൾ പിന്നിലാകുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. പകരം, യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലേക്ക് നിങ്ങൾ തിരിച്ചു വരികയാണ്. നിങ്ങളുടെ ശ്വാസത്തിനും ഹൃദയമിടിപ്പിനും അല്പം ശാന്തത നൽകുകയാണ്.
നമ്മുടെ മൂല്യം അളക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ജോലികളുടെ എണ്ണം നോക്കിയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം നോക്കിയാവണം. ലോകത്തിന് വേണ്ടത് എപ്പോഴും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളെയല്ല, മറിച്ച് പ്രസന്നമായ മുഖമുള്ള, ശാന്തമായ മനസ്സുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെയാണ്. നാളെ നിങ്ങൾ ഇല്ലാതായാലും ആ ജോലികളും സന്ദേശങ്ങളും അവിടെത്തന്നെ കാണും. പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ഊർജ്ജവും ആരോഗ്യവും സന്തോഷവും അങ്ങനെയല്ല; അവ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ട നിധികളാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഇടയ്ക്കൊക്കെ ലോകത്തെ അതിന്റെ വഴിക്ക് വിടുക. മറുപടി കൊടുക്കാൻ വൈകുന്നതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നാതിരിക്കുക. പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ച് മറ്റുള്ളവരെ ബോധിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന് സമാധാനം നൽകുന്നതിന് മുൻഗണന നൽകുക. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തോട് അല്പം കരുണ കാണിക്കുക, അത് നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി പറയും.