മറ്റുള്ളവരുടെ ഉള്ളിൽ നമ്മൾ പല രൂപങ്ങളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ചിലർക്ക് നമ്മൾ, അവർ ഏറ്റവും തകർന്നിരുന്നപ്പോൾ ചിരിപ്പിച്ച ഒരു നല്ല സുഹൃത്താണ്. മറ്റു ചിലർക്കോ, ഒരിക്കൽ മാത്രം കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടും, ചെയ്ത നന്മ കൊണ്ട് മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു അപരിചിതൻ. എന്നാൽ വേറെ ചിലർക്ക്, അവരുടെ ഓർമ്മകളുടെ അവ്യക്തതയിൽ എപ്പോഴോ മിന്നിമറഞ്ഞ ഒരു മുഖം മാത്രമായിരിക്കും നമ്മൾ.
ആർക്കും നമ്മളെ പൂർണ്ണമായി അറിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. നമ്മൾ വെറും ചില ശകലങ്ങളാണ്; ചില കഥകളുടെ ഭാഗങ്ങൾ, ചില നിമിഷങ്ങളുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങൾ, എപ്പോഴോ പറഞ്ഞുതീർന്ന വാക്കുകളുടെ മാറ്റൊലികൾ.വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നമ്മൾ എങ്ങനെയായിരുന്നോ, അങ്ങനെ മാത്രമായിരിക്കും ചിലർ നമ്മളെ ഓർക്കുന്നത്. പിന്നീട് കാലം നമ്മളിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും അവർ അറിയുന്നില്ല; ആ പഴയ രൂപത്തിൽ തന്നെ നമ്മൾ അവരുടെ ഉള്ളിൽ മരവിച്ചു നിൽക്കുന്നു. മറ്റു ചിലരാകട്ടെ, ഇന്നത്തെ നമ്മളെ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ; ഈ രൂപത്തിലേക്കെത്താൻ നമ്മൾ താണ്ടിയ ദൂരങ്ങളോ, കടന്നുവന്ന വഴികളോ അവർക്ക് അന്യമാണ്.
നമ്മൾ ഒരിക്കലും ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് വല്ലാത്തൊരു അനുഭവമാണ്. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്ന കഥകളിലും, അവർ ഓർത്തെടുക്കുന്ന നമ്മുടെ വാക്കുകളിലും, നമ്മളറിയാതെ ബാക്കിയാക്കിപ്പോയ ഓർമ്മകളിലുമാണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്.
മറ്റുള്ളവർ നമ്മളെ എങ്ങനെ ഓർക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല. പക്ഷേ, ഈ ലോകത്തിലൂടെ എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കണമെന്നും, എന്തൊക്കെ ബാക്കിവെക്കണമെന്നും നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം. നമ്മൾ നൽകുന്ന സ്നേഹവും, പകർന്നു നൽകുന്ന സാന്ത്വനവുമാണ് പ്രധാനം.
ഇപ്പോൾ, എവിടെയോ ഇരുന്ന് ഒരാൾ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നുണ്ടാകാം. അത് നിങ്ങൾ സ്വയം കാണുന്നപോലെയല്ല, മറിച്ച്, ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ അവർക്ക് ആരായിരുന്നുവോ, ആ രൂപത്തിലാകും. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. നമ്മൾ കേൾക്കാത്ത കഥകളിലൂടെയും, നമ്മളറിയാതെ സ്പർശിച്ച ജീവിതങ്ങളിലൂടെയും, ഓർമ്മകൾ നമ്മളെ അനശ്വരരാക്കുന്ന ആ നിശബ്ദ ഇടങ്ങളിലും നമ്മൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.