എല്ലാവരെയും പോലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലും സങ്കടങ്ങൾ വരാറുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ എനിക്കും ചില അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, അക്കാര്യമോർത്ത് രണ്ടു ദിവസം ഞാൻ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. വെറുതെ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിച്ചു എന്ന് വേണം പറയാൻ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ പഴയ ഉന്മേഷത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. വലിയ സങ്കടങ്ങളാകാം, ചെറിയ തിരിച്ചടികളാകാം, നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. എങ്കിലും, സമാനമായ അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരാൾക്കെങ്കിലും ഇതൊരു ആശ്വാസമാകട്ടെ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ ഇതെഴുതുന്നത്. എന്റെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ ബോധ്യത്തോടെ തന്നെ പറയട്ടെ, ഈ ചിന്തകൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം നൽകിയേക്കാം.
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും നമ്മൾ എല്ലാവരും സ്വയം ചോദിച്ചുപോകുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. അത് വലിയ ഒച്ചപ്പാടോടെയല്ല വരുന്നത്. വളരെ നിശബ്ദമായി, ഒരു സാധാരണ ദിവസത്തിന്റെ ഇടവേളയിലാകും അത് മനസ്സിലേക്ക് കയറിവരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ തീരാത്ത ഒരു രോഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രതീക്ഷിച്ച ഒരു കാര്യം നടക്കാതെ പോകുമ്പോൾ, അതുമല്ലെങ്കിൽ പ്രിയപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ… ആ നിമിഷം നമ്മൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോകും: “ദൈവം എന്നെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്തിനാണിത്ര വേദന?”
നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഒരു ധാരണയുണ്ട്; ജീവിതം സുഖകരമാണെങ്കിൽ ദൈവം നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും, കഷ്ടപ്പാടുകൾ വരുമ്പോൾ ദൈവം നമ്മളെ കൈവിട്ടു എന്നും. വേദനകൾ വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയി എന്നാണ്.
പക്ഷേ, ആ ചിന്ത തെറ്റാണെങ്കിലോ? കഷ്ടപ്പാടുകൾ ദൈവത്തിന്റെ അവഗണനയല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ശ്രദ്ധയാണെങ്കിലോ?
നമ്മൾ പലപ്പോഴും കരുതുന്നത് ജീവിതം സുഖിക്കാനുള്ള ഒരിടമാണെന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചെറിയൊരു തടസ്സം വരുമ്പോൾ നമ്മൾ പതറിപ്പോകുന്നു. എന്നാൽ സത്യം അതല്ല. ഈ ലോകം ഒരു വിശ്രമകേന്ദ്രമല്ല, മറിച്ച് ഇതൊരു പരീക്ഷാശാലയാണ്. ഒരു പരീക്ഷ നടക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകൻ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വിദ്യാർത്ഥി എന്ത് എഴുതുന്നു എന്ന് ഉറ്റുനോക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. തനിക്ക് വേണ്ടാത്ത ഒരാൾക്ക് ആരും പരീക്ഷ നടത്താറില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഓർക്കുക, ഈ വേദനകൾ നമ്മളെ തകർക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമ്മളെ തിരിച്ചറിയാനാണ്.
തീയിൽ വെവാതെ സ്വർണ്ണം തിളങ്ങില്ല. അതുപോലെ, സമ്മർദ്ദങ്ങൾ വരുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തി പുറത്തുവരുന്നത്.
കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴാണ് നമ്മളിലെ ക്ഷമ അളക്കപ്പെടുന്നത്. ഒന്നും കാണാതിരിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസം തെളിയുന്നത്. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് നന്ദി എന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നമ്മൾ പഠിക്കുന്നത്. നമ്മൾ ആരാണെന്ന് ദൈവത്തെ അറിയിക്കാനല്ല ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ, മറിച്ച് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് നമുക്ക് തന്നെ കാണിച്ചുതരാനാണ് ഈ വേദനകൾ.
നമ്മുടെ കാഴ്ച വളരെ ചെറുതാണ്. ഇന്ന് കാണുന്ന വലിയൊരു സങ്കടം, നാളെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തിരുത്തലായി മാറിയേക്കാം. ഒരു വലിയ ശസ്ത്രക്രിയ നടക്കുമ്പോൾ രോഗിക്ക് വേദനിക്കും, പക്ഷെ ഡോക്ടർക്ക് അറിയാം ആ വേദന രോഗിയെ രക്ഷിക്കാനാണെന്ന്. അതുപോലെ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുക.
ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർക്കുക, പരീക്ഷണങ്ങൾ വേദനയിലൂടെ മാത്രമല്ല വരുന്നത്. സൗഭാഗ്യങ്ങളും വലിയൊരു പരീക്ഷയാണ്. എല്ലാം തികഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ദൈവത്തെ മറക്കുന്നുണ്ടോ? സുഖങ്ങൾ നമ്മളെ ഉറക്കിക്കളയും, പക്ഷെ സങ്കടങ്ങൾ നമ്മളെ ഉണർത്തും. അതുകൊണ്ടാണ് ചിലർ കഷ്ടപ്പാടിൽ ദൈവത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതും, സുഖത്തിൽ അകന്നുപോകുന്നതും.
പ്രശ്നങ്ങൾ മാറുന്നതല്ല യഥാർത്ഥ ആശ്വാസം. പ്രശ്നങ്ങൾക്കിടയിലും തളരാത്ത മനസ്സ് കിട്ടുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അത്ഭുതം. കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങുന്നതല്ല, ആ കാറ്റിലും ആടിയുലയാതെ നിൽക്കാൻ പഠിക്കുന്നതാണ് ജയം.
അതുകൊണ്ട്, ജീവിതം വല്ലാതെ ഭാരപ്പെടുമ്പോൾ “എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് മാത്രം?“ എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം, “ഈ വേദന എന്നെ എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്?” എന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ.
കാരണം, ദൈവം ഒന്നും വെറുതെ ചെയ്യുന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീരിനും കാത്തിരിപ്പിനും അർത്ഥമുണ്ട്. മഴ തോർന്നാൽ ആകാശം തെളിയും പോലെ, ഈ കാലവും കടന്നുപോകും. അതുവരെ വിശ്വസിക്കുക, നിങ്ങൾ തനിച്ചല്ല.